Hier wonen wij met Ben & Ramona
Vandaag markeert vijf weken van ons Amerikaanse avontuur. Tijd om er even wat over te schrijven. Niet zozeer reflecterend, meer als verslag, maar reflectie zal zeker tussen de regels door klinken.
De eerste week stond geheel in het teken van familiefeesten. Op donderdag vierden we Thanksgiving, en op zaterdag was er een open huis ter gelegenheid van de 80ste verjaardag van mijn vader. Wij hebben veel tijd doorgebracht met onze eigen kids en kleinkids, en tijdens het open huis mochten we – weliswaar vluchtig – een grote groep oude bekenden ontmoeten.
Wat bij mij zich geheel aan het zicht van anderen onttrekt is de draaimolen in m’n hoofd. Die draaide op volle toeren. Welke auto moeten we kopen? Woonruimte? Ziektekostenverzekering? Bankrekening? Enz. Enz.
Internet is daar een geweldig middel voor, alleen je loopt het risico er constant mee bezig te zijn, omdat het er altijd is. Dat doet je rust geen goed. Maar goed, het zij zo.
Woonruimte is inmiddels gevonden. Klik hier voor foto’s. Wat erg leuk is, wij kennen de eigenares een beetje. Zij verhuist omdat zij ging trouwen, waardoor ze bereid is eea achter te laten in de woning voor ons. Het huis raakte niet verkocht, en wij mogen dus voor maar 6 maanden huren, om ons de tijd te geven ons wat verder te oriënteren. Wij hebben echt het gevoel dat we hiermee elkaar kunnen helpen, en dat is een van de dingen die voor ons belangrijk is als we ons leven hier inrichten.
De auto is ook gevonden – uiteindelijk hebben we voor de Toyota Prius (hybrid) gekozen, een tweedehandsje. Erg leuk om deze auto te leren kennen, en op deze manier ook mee te doen aan zorg voor het milieu e.d. Wij realiseren ons dat er allerlei vragen te stellen zijn rond zo een auto – of het uiteindelijk zoveel scheelt – maar goed. De keus is gemaakt.
De andere zaken zijn ook ondertussen min of meer geregeld. Al met al gaat het voorspoedig, zonder al te grote verrassingen of tegenvallers. Die zullen wel komen, maar tot nu toe zijn we gespaard gebleven.
Wij proberen de ‘core values’ van duurzaamheid, milieubewust zijn, leven in gemeenschap en zuinig zijn vast te houden. Dat is mogelijk (lijkt wel), niet altijd even makkelijk.
De bekende stereotypen over Amerika blijven geldig, maar je kunt ook, uiteraard, verder kijken. Dan ontdek je veel meer. Bijvoorbeeld, van de week ontbeet ik met een vriend (of moet ik ‘bekende’ zeggen?) die 80 is. Het was zo een opbouwende, boeiende ontmoeting met iemand van wie ik veel kan leren, en hij ook van mij. Het begin van een mooie vriendschap, hoop ik.
En er is veel aandacht hier voor gezond leven, fit worden en blijven. Restaurants waar je gezond en lekker kunt eten schieten als paddestoelen uit de grond. Ook de ‘coffee shop’ (een andere betekenis dan in NDL) waar je rustig de hele middag kunt blijven zitten (en internetten/werken) wordt zeer populair.
Over het kerkelijk leven valt ook wat te schrijven. Wij zijn naar en gemeentestichingsproject in Philadelphia geweest – een gemeente die vol zat met jong professionals. Ik heb een conferentie bijgewoond, een duik in de wereld van blank, evangelisch christendom. En een voorstelling van de Messiah in een fantastisch oud, mooi en grote kerk. En ik dacht toen ik weg ging: stel je voor dat je hier eea zou proberen te veranderen…..
Deze afgelopen week reden we naar Georgia, om de kerstweek door te brengen met Sarah, Aaron en de jongens. Dit is voor het eerst dat we bij hen deze feestdagen doorbrengen, en we ervaren het als heel bijzonder, ook de kerkelijke activiteiten die erbij horen. Een totaal andere omgeving dan Heemstede, wat ook verfrissend werkt.
Op 29/12 wordt onze jongste zoon 30, en op 30/12 verhuizen we naar ons nieuwe huis. Wij zullen geen vuurwerk kunnen kopen en afsteken, maar dat deden we in Nederland toch niet…
Dat was het zo een beetje voor nu. Zoals je kunt merken, we zijn dankbaar voor hoe alles tot nu toe gegaan is. Wij kijken terug op een paar mooie en bijzondere maanden, en we kijken vol verwachting vooruit.
Met een hartelijke groet uit Philadelphia, en de allerbeste wensen voor een goed, gezond en gezegend 2012!
Uit onze voordeur links kijkend
De dwarsstraat
Waarom wachten we tot dit soort bijzondere momenten voordat we onder woorden brengen wat we voor elkaar betekenen? De Bijbel roept ons veelvuldig op om dat te doen, en iedereen die het doet, in welke omstandigheden dan ook, ervaart hoe kostbaar het kan zijn.
