Afscheid

Gisteren nam ik, op begraafplaats Zorgvlied in Amsterdam, samen met een paar honderd andere mensen, afscheid van AA.

AA, zoals altijd onder haar briefjes en rapportages stond, is maar 59 geworden. Zij laat haar man, drie volwassen kinderen, familie en vrienden, en veel verslagen collega’s van de Dienst Werk en Inkomen van Amsterdam (voormalige Sociale Dienst) achter.

Haar man vertelde hoe zij, in de laatste momenten van haar leven, worstelend met de drempel tussen leven en dood, de kracht kon opbrengen om haar liefde voor haar gezin duidelijk uit te drukken. Haar kinderen vertelden één voor één dat zij de liefste mama van de wereld was. Dat zeggen kinderen vaak op een begrafenis. Door de herinneringen die opgebracht werden en de emoties die los kwamen wisten we dat wat ze zeiden waar was.

Een collega en medewerker van één van de teams waarvan AA cheffin was, deed ons met een traan en een brok in de keel terugdenken aan hoe uniek zij was als cheffin, hoeveel we van haar hielden, en zij van ons. De door haar opgerichte leesclub liet ons haar opgewekte stem nog een keer horen: “Hello, ladies!”

Met dit afscheid neem ik afscheid van één van de meest boeiende periodes van mijn leven – mijn jaren als bijstandsconsulent bij de DWI. Een multi-culti werkomgeving, waarbinnen we ons inzetten voor degenen in Amsterdam die werkelijk hulpbehoevend zijn. Doordat je met de moeilijke omstandigheden van soms moeilijke mensen bezig bent, raak je verbonden met elkaar en je wordt bijna familie van elkaar.

Zoals bij elke familie, vind je niet iedereen even leuk en aardig en je hebt soms knallende ruzie.

Maar de kracht van AA’s liefde en toewijding bond ons gisteren weer samen, persoonlijk als collega’s maar ook in de doelstelling waar we ons voor inzetten. Dat we elkaar in jaren niet meer gezien hadden, en als ik eerlijk ben, er allemaal een dagje ouder uit zijn gaan zien (op Peter na), deed er niet toe.

Het afscheid van gisteren is één van de eerste dat dit jaar door mij genomen moeten worden. Want mijn vrouw en ik hebben besloten om aan het eind van dit jaar te remigreren naar ons geboorteland, na meer dan 21 jaren in Nederland gewoond en gewerkt te hebben. Het afscheid van gisteren is een voorproefje van hoe het zal zijn voor ons om ons werk en leven hier achter te laten.

We nemen afscheid van veel verschillende mensen, waar we in familiale verbondenheid door de gewone en bijzondere momenten van het leven met elkaar zijn gegaan, en waar we soms ook ruzie mee hebben gehad. Lief en leed…, zegt men dan.  En zo is het.

Zoals de man van AA gisteren zei – wij gaan het afscheid niet makkelijk maken. We gaan het voelen. Je denkt dan in eerste instantie aan de pijnlijke en moeilijke kanten, die er wel degelijk zijn en nog moeten komen.

Maar de positieve energie van AA barstte door het verdriet heen. Het deed  ons allemaal lachen, elkaar omhelzen en liefhebben.  Zo willen wij, in deze maanden van afscheid nemen, energie krijgen om de toekomst tegemoet te gaan, wat dat ook voor ons en voor jullie in gaat houden.

Wij nodigen jullie van harte uit om op creatieve en originele wijze met ons mee te doen. Hier zullen we af en toe iets vertellen over hoe het gaat.

Advertenties

4 responses to “Afscheid

  • anna

    Omdat je niet zo heel vaak aankondigt een nieuwe blog geplaatst te hebben, viel het me op in de lijst twitter-berichten en heb ik m eigenlijk direct gelezen – voorgevoel bleek waar: dat is een grote verandering die er voor jullie staat aan te komen! (en die eigenlijk met het plaatsen van deze blog al begonnen is..). Heel creatieve en originele wijzen om met jullie mee afscheid te nemen heb ik niet, wel is het zo dat we jullie in de tijd die we jullie van wat afstand hebben meegemaakt erg hebben leren waarderen en dat we met plezier aan die tijd en contacten terugdenken. En dat we het jullie heel erg gunnen om jullie plek weer in jullie homeland in te kunnen nemen. Én dat we jullie heel veel sterkte, liefde en energie toewensen in deze maanden die er aan komen.

  • Ron

    ook ik had de behoeft om je blog meteen te lezen, wat het woord afscheid al niet teweg brengt. Ik hoop je nog een keer te spreken voordat je terug gaat. Je persoonlijkheid, de preken en je website/blogs hebben mij veel geholpen om Christen te zijn, misschien hou je nog een nederlands blog in stand. Ik ben al eens naar de Petrakerk gekomen om naar je te luisteren, als ik dat weer wil moet ik dus naar Amerika, eigenlijk wel verleidelijk, of ga je daar niet als predikant aan de slag?
    Norman vast bedankt voor alles.
    Adieu
    Ron Boerma

  • Jan Boellaard

    kom je in de GH-kerk nog “afscheid-preken”?

  • Jan Boellaard

    ik las bij “ark” dat je boek in oktober verschijnt. én dat je beschikbaar bent voor interviews enzo. dat klinkt niet écht als “aan het eind van het jaar remigreren”….
    eerlijk gezegd betwijfel ik ernstig of je in de USA weer kunt “aarden”: je bent er al sinds je 24e weg volgens mij… ik kan me écht niet voorstellen dat JIJ bij de “stars and stripes” overeind springt en je rechterhand op je hart legt. je staat meteen bekend als NPA (non-patriotic american) of in het gunstigste geval als “alien”…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: