Categorie archief: Kerk

Een stuk advies – fwiw

Het nemen van afscheid en de voorbereidingen om te vertrekken zijn in volle gang.

Het is een interessant proces om te volgen, en mijn vrouw en ik proberen het heel bewust en ook samen te beleven.

Natuurlijk reflecteer je ook terug op alles wat gebeurd is, en dat is ook boeiend. Stemt tot blijheid, ook weleens tot (weemoedige) vragen.

Laatst werden we gevraagd een stuk ‘advies’ te geven aan voorgangers en kerken die we hier achter laten. Dat is, natuurlijk, niet iets wat je zomaar doet. Wie zijn wij? Maar het was een vertrouwde omgeving, we voelden ons veilig en we konden ook iets bedenken.

Mijn gedachte was het volgende: er wordt nu veel gesproken over missionair gemeente zijn. De aard van de gemeente is missionair, de kerk moet haar missionair zijn, roeping en taak uitdragen. De conferentie van vorige week in Berlijn met, o.a., Keller en Paas, was daar een voorbeeld van.

Maar – hier komt ie – als de voorganger zelf geen niet-kerkelijk vrienden heeft, zijn of haar leven niet met mensen buiten de kerkelijke kringen deelt, niet in staat is tijd vrij te maken in de agenda om contacten mogelijk te maken en vriendschappen op te bouwen, dan zal er weinig van terecht komen in de gemeente.

De voorganger heeft hier een voorbeeldfunctie. En dat niet alleen. Pas als jij zelf geworsteld hebt met hoe authentiek christen te zijn met gewone mensen in de gewone wereld, zal je in staat zijn je gemeenteleden daarin toe te rusten.

Het is niet zo moeilijk. Iedereen kan het. Het enige wat nodig is om er tijd voor vrij te maken in de agenda, en dan ook werkelijk lid te worden van de club of vereniging; samen een biertje te pakken, een weekendje te gaan wandelen, samen op vakantie te gaan, of whatever.

Het advies van mijn vrouw was nog eenvoudiger: vergeet niet de vreugde op te zoeken in wat je doet en waar je mee bezig bent.

Alsjebleift.

(fwiw= for what it’s worth)


Locatie kerk

Ik ben benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken……

Als ik terugkijk op veel gesprekken in allerlei verbanden over de kerk en wat ermee moet/mag/kan gebeuren, dan valt het mij op dat die gesprekken zich uiteindelijk focussen op wat er in de kerkdienst plaatsvindt.

Het maakt niet uit waar je het over hebt, welk onderwerp aan de orde gesteld wordt: missionair zijn, de jeugd, de gemeenschap der heiligen – binnen de kortste keer heeft men het over de kerkdienst, en wat er binnen een kerkdienst allemaal wel of niet moet/mag gebeuren.

Bezoekwerk, pastoraat bij mensen thuis, catechisatie, zorg voor de zieken en degenen die aan huis gebonden zijn: daar wordt veel minder geld en officiële aandacht aan besteed dan de erediensten. Met een, naar het lijkt, magnetische kracht trekt de eredienst bijna elk gesprek in groepsverband binnen de gemeente naar zich toe.

Ik meen dat ik de volgende stelling zou kunnen verdedigen: vraag het gemiddelde gemeentelid waar hij of zij aan denkt als je het woord “kerk” noemt – de kerkdienst zal als eerste naar boven komen.

Het lijkt alsof we geen raad weten met de gedachte dat “kerk zijn” (ook – en misschien zelfs grotendeels) buiten de dienst gebeurt – of daar moet gebeuren. Een terugblik in de geschiedenis van kerk en samenleving levert genoeg gegevens op om dit te verklaren.

De vraag is of wij ons hiervan bewust zijn, of dit een onderwerp van gesprek is of kan worden.

En of dit paradigma niet aan verschuiving toe is.