Claimcultuur (slot)

Het is een opluchting om jullie te kunnen berichten dat de claim die sinds december 2007 aan mijn broek hangt nu opgelost (tot een schikking gekomen) is.
Je kunt het verhaal volgen door eerdere blogposts te lezen. Klik hier.

Heel kort samengevat:
In een buitenwijk van Philadelphia ben ik al meer dan 30 jaar eigenaar van een huis dat ik verhuur.
Ik heb altijd iemand gehad die dat huis beheert, voor zo goed en zo kwaad als het gaat.
In dit geval ging het niet zo best, want een (buur)vrouw is gestruikeld over een ingezakt stoeptegel vóór het huis (slecht onderhouden en volgens de daar geldende wetten mijn verantwoordelijkheid als eigenaar), en heeft haar pols gebroken. Zij heeft er een civiele rechtszaak van gemaakt, wat op zich geen groot probleem voor mij hoefde te zijn, behalve dat de beheerder verzuimd had mijn premies rechtsbijstandverzekering te betalen, waardoor ik dus ook op dat moment niet verzekerd was tegen dit soort kosten.
De kans op financiële catastrofe was reëel.

Na een dik anderhalf jaar van onzekerheid over wat er precies aan de hand was, wat het zou gaan kosten en hoe dit op de beste manier op te lossen zijn we eruit.
Wij hebben, na veel wikken en wegen, besloten om de beheerder wel mee te nemen in de claim, en zijn rechtsbijstandverzekering heeft vrij snel actie ondernomen. Tot mijn grote verbazing hebben zij snel tot een schikking kunnen komen waardoor zij verreweg het grootste deel van de claim hebben betaald.
Al met al ben ik rond de €10K kwijt aan alles, inclusief de kosten van mijn eigen advocaat, in plaats van (op z’n minst) het drievoudige ervan waar ik in mijn achterhoofd op gerekend had.

Ik ben niet z’n grote fan van de “levenslessen van ………” boeken of blogposts.
Toch noem ik een paar dingen die mij opvallen, nu ik terugkijk:
Een financiële catastrofe kan iedereen treffen, er zijn veel mensen voor wie het veel erger is dan wat mij ooit zou kunnen overkomen.
Neem je verantwoordelijkheid, dat hoort bij het leven, en al helemaal als je risico’s durft te nemen.
Eén van de risico’s die ik nam was om dit “probleem” niet voor me te houden. De belangstelling en het meeleven van de gemeenschap om ons heen heeft me veel gedaan. Bedankt daarvoor!

Hieronder een foto van het huis (het is een twee onder een kap, de linker helft is van mij). Je kunt het inmiddels gerepareerd stukje stoep zien. Ondertussen heb ik een andere beheerder, en het huis is nu behoorlijk opgeknapt.

Advertisements

4 responses to “Claimcultuur (slot)

  • trijntje

    Op een eerdere blog hierover heb ik al eens gereageerd omdat mijn schoonmoeder haar pols had gebroken door een uitstekende stoeptegel.

    In dit geval was de gemeente verantwoordelijk en mijn schoonmoeder heeft daar een claim ingediend.

    De gemeente is daar dan weer voor verzekerd en de verzekering heeft een en ander bekeken.

    Onlangs is de eindbeoordeling geweest.

    Mijn schoonmoeder heeft enige materiele schade geleden en ze heeft een beperking overgehouden in haar pols, en pijn.

    Dat is blijvend.

    Het totaal uitgekeerde bedrag is 2500 euro.
    Dat is dan in overeenstemming met rechtszaken die in vergelijkbare gevallen zijn gevoerd.

    Mijn schoonmoeder is er tevreden mee, behalve dan dat ze natuurlijk haar pols niet had gebroken, nog normaal kon gebruiken en niet de pijn ervan had. Maar dat is toch met geld niet goed te maken.

    Nog belangrijker vond ze dat de gemeente het trottoir snel zou herstellen. Dat heeft de gemeente ook gedaan, binnen enkele uren nadat het bij de gemeente was gemeld.

  • Henk Algra

    Een hele opluchting, Norman!

    Zoals ik al eerder meldde: soms zou een beetje verantwoordelijkheid voor de stoep wel goed zijn. Het is nog steeds verplicht om sneeuw te ruimen, maar bijna niemand doet dat voor zijn huis (als er een keer sneeuw ligt). Maar die stoeptegel voor jouw huis in Philadelphia, dat was toch wel een erg wonderlijke situatie, mede vanwege de hoogte van de claim.

    Een beetje vergoeding die in verhouding staat tot de kosten en het ongemak kan ik me voorstellen.
    De Amerikaanse claimcultuur leidt (zoals ik er naar kijk) tot bizarre toestanden. Om maar te voorkomen dat er iets fout gaat moeten mensen zich in allerlei bochten wringen. Zoals artsen die patiënten teveel onderzoek laten ondergaan omdat ze anders misschien iets over het hoofd zien en een claim aan hun broek krijgen.

    Een oom van mij (jurist) heeft ooit een artikel geschreven waarin hij voorspelde dat de Amerikaanse claimcultuur Nederland niet zou bereiken.

    Als ik kijk naar de hoeveelheid protocollen die tegenwoordig moeten worden gevolgd om maar te voorkomen dat er iemand of een organisatie aansprakelijk kan worden gesteld vrees ik dat we toch ook al een beetje met de gevolgen van een claimcultuur zijn komen te zitten.

    Dat jaagt o.a. de gezondheidszorg en het onderwijs op veel extra kosten die ten koste gaan van de directe zorg voor de mensen om wie het gaat.

  • Martine

    Goed om te horen!! Fijn dat het nu eindelijk afgesloten is en dat het je naar verwachting dus minder gekost heeft, hoewel het natuurlijk alsnog belachelijk veel geld is….

    Leuk dat je er even bij was vanavond btw!

  • Henk van Blijderveen

    Hoi Norman, wat een verhaal zeg! Ik kan me voorstellen dat deze zaak je niet in de koude kleren is gaan zitten. Fijn dat er nu een eind is gekomen aan een onzekere periode!

    Ik zat je huis te bekijken en zag dat middelste pilaartje. Hoort dat juridisch gezien bij jou of bij je buurman? Ik zou het ding voor de zekerheid toch maar meenemen in je onderhoudsplan. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: