Goed de eindstreep halen (1)

Vandaag is “one of those days” geweest. Boeiend – een breed spectrum aan ervaringen en ontmoetingen: goede gesprekken thuis; nadenken over pastoraat onder 70-plussers; ontmoetingen in een inloop centrum voor dak- en thuislozen – in het bijzonder een man uit New York, die hier al zesentwintig jaar woont, waar ik lekker mee “amerikaans” kon praten; prachtige cafésetting in Amsterdam, de zogenaamde “church planter’s café”. Je raadt al waar dát over ging. Als je het niet kan raden, denk “emerging”.

Eerder deze week had ik al beloofd een korte blogserie te schrijven over finishing well (ik heb dit begrip inmiddels de naam “goed de eindstreep halen” gegeven). Deze blogpost is daar een (kort) voorschot op, naar aanleiding van de zojuist afgeronde dag van 24 april en de serie blogs van Jos Douma over discipelschap.

De gedachte waar ik mee wil beginnen is de volgende: (jonge) gemeente stichters, (jonge) discipelen van Jezus, (jonge) vaders, moeders, partners, ouders, singles – de lijst kan nog even doorgaan – hebben voorbeelden nodig van de oudere generatie van hoe het is om als discipel van Jezus te leven, en hoe je de reis door het leven zegenrijk en vruchtbaar vol kan brengen.

Zoals iemand het vandaag verwoordde: het is niet zo makkelijk als wat ik dacht. Dat gemeentestichter zijn, bedoelde hij. Maar je zou hetzelfde kunnen roepen als het gaat om de lijst van rollen die ik net noemde. Het valt gewoon niet mee. En je kunt er heel lang over praten, preken, discussiëren en bidden met elkaar, wij weten allemaal dat je het meeste leert als je het geleerde in de praktijk toepast, je bouwt voort op je successen en je corrigeert naar aanleiding van je falen.

Jos is erg bezig met dit onderwerp, leert veel erover van Dallas Willard, en ziet hier het belang van in. ,Preken scheppen luisteraars, geen leerlingen (in de Jakobitische sfeer van ‘wel horen, maar niet doen’).’ poneert hij. Verder merkt hij het volgende op: omdat de lokale kerken niet doelgericht bezig zijn met het maken van leerlingen moet je terecht bij parakerkelijke organisaties of evenementen waar dat wel gebeurt. Hij is voornemens dit een centrale plek te geven in de gemeente: Daarom wil ik graag stappen gaan zetten om de focus van het leven in de gemeente veel meer te leggen op het maken van leerlingen.

Mijn toevoeging is het volgende: leerlingen leren idealiter van mensen van vlees en bloed. Leerlingen hebben voorbeelden nodig, mensen die van alles hebben meegemaakt, die beslist niet volmaakt zijn, waar van alles en nog wat aan te kort schiet, maar toch de reis zegenrijk en vruchtbaar volbracht hebben, c.q. aan het volbrengen zijn.

Die voorbeelden zijn er in onze kerken, onder de “oudere” generatie. Alleen, de kerk heeft deze generatie niet opgeroepen tot het bewust ‘begeleiden’, zeg maar ‘leerlingen maken’ van de jongere generatie(s). Als Jos gelijk heeft dat de kerk niet doelgericht bezig is (geweest) met het maken van leerlingen, dan geldt dat ook voor de rol van de oudere generaties in dit proces: niet opgeroepen zich daar bewust voor in te zetten, noch toegerust om het te goed te doen.

Als je een groep emergers of gemeetestichters bij elkaar hebt, zie je weinig oude rotten in het ‘vak des levens’. En degenen die er wel zijn: hebben ze hun belangrijke rol als voorbeeld en “leerlingenmakers” helder in hun hoofd? Of blijven ze belangstellend op een veilige afstand (‘ik vind het wel boeiend , zelfs nodig, maar ik ben hier te oud voor: aan mij hebben ze niet zo veel’) tenzij of totdat kritiek geleverd ‘moet’ worden?

Hier liggen geweldige kansen voor oude rotten en jonge honden.

Als iemand een prijs of een gouden medaille wint wordt iedereen bedankt die hem of haar bij heeft gestaan waardoor die eer hem of haar toe kon komen. En terecht.

Niemand haalt de eindstreep goed en wel, laat staan als winnaar, in z´n eentje.

young_apprentice

Advertenties

6 responses to “Goed de eindstreep halen (1)

  • Johan ter Beek

    Dit is een goed voorbeeld van ±
    zoek de ±

  • Rick

    Ik kan als “oude rot” in emerging spreken van de ervaring die ik de afgelopen jaren heb gehad. Daarin heb ik gemerkt en bedacht dat discipelschapsvorming helemaal te maken heeft met onze eigen werkwijze in evangelisatie.
    In evangelisatie stond de bekering voorop. Als je daar eenmaal was, was je op het juiste punt aangekomen. Vervolgens begon dan de volgende stap, de discipelschap. Dat ervoeren de bekeerlingen als een vreemde stap. Ze waren er toch al? Waarom moesten ze dan nog meer stappen nemen.
    Ik ben op weg met een stel mensen die ik regelmatig tegenkom. Met die mensen heb ik een hartelijke broer-zus of broer-broer relatie. We spreken over van alles en nog wat. We werken in de wijk, zijn buren, spreken tijdens het werk, op straat, bij elkaar in huis, tijdens huisgroepen, tijdens vieringen en maaltijden. Door dit alles heen zie ik hoe mensen veranderen. Waar zijn ze begonnen? Als hartstochtelijk katholiek, hindoe en protestant. Maar we gingen samen op weg en waren samen bereid te leren. Dat is geen programma. Dat is een relatie. Helaas is een dergelijke vorm van discipelschapsvorming onberekenbaar en langdurig. Je kunt niet na drie jaar zeggen “we zijn er”, zoals sommige programma’s wel pretenderen. Het gaat dan ook niet om kennis, maar om een combinatie van kennis en ervaring. Je kunt ook geen “piketpaaltjes” slaan om te zien waar iemand nu is. Voor een westers ingesteld persoon is dat heel lastig en moeilijk meetbaar. De vraag is of dat ook nodig is. Jezus gaat met elke persoon een eigen weg, net zoals met zijn discipelen.

  • Martijn

    @Johan: ik vroeg me al af…

    Maar inderdaad.

  • Norman Viss

    @ Johan en Martijn: in het kader van “authentiek zijn”, een belangrijke waarde onder emergers, geef ik toe dat ik niet begrijp waar jullie het over hebben.

  • Niet missionair maar spiritueel « Weblog Jos Douma

    […] Het nadenken daarover staat bij mij zelf nog in de kinderschoenen. Er zijn mensen die daar al veel langer en veel meer over hebben nagedacht. Ik hoop dat daarover steeds meer gesprek komt. Zie hiervoor in elk geval ook wat Norman Viss schrijft: Goed de eindstreep halen (1). […]

  • Trijntje

    Jonge mensen zoeken wel binding met oudere generaties. In elk geval sommigen van hen.
    Één van mijn dochters en haar verloofde zochten een gemeente in Amsterdam en één van hun criteria was dat er een gezonde mix zou zijn van jong en oud. Van één van de gemeentes die ze bezocht hebben zeiden ze zo iets als: de dienst was wel goed, maar er waren alleen maar jonge mensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: