Tien jaar na Columbine

Vandaag markeert een belangrijk (bekerings)moment in mijn leven.

Nu precies tien jaar geleden, op 20 april, 1999, schoten Eric Harris en Dylan Klebold twaalf medescholieren en een docent dood op hun High School in Littleton, Colorado, een buitenwijk van Denver. Vierentwintig studenten raakten gewond. Harris en Klebold pleegden zelfmoord. (voor een indrukkende documentaire over deze gebeurtenis en het wapenbezit in Amerika, zie Michael Moore, “Bowling for Columbine”.)
Ik zat toen in Amerika, midden in een sabbatsjaar. Op de dag zelf volgde ik het nieuws nauwelijks.
De volgende ochtend was alles over de schietpartij op alle televisiezenders te zien. Gebiologeerd keek ik naar de eindeloze herhalingen van de zwart-wit video van de gebeurtenissen in de bibliotheek en hoorde de vraag die steeds door verslaggevers en commentatoren gesteld werd: “Hoe kan het zijn dat twee normale jongens uit een normale woonwijk dit gedaan kunnen hebben?”

Op een moment dat ik nooit zal vergeten en dat mijn leven voorgoed veranderde wist ik het antwoord op die vraag.
Want ik had het ook kunnen doen.
Op dat moment werd ik overspoeld door een golf van woede en boosheid die zo krachtig was, dat, zou ik een pistool bij de hand gehad hebben, ik precies dezelfde had gedaan, vrees ik nu.
Ik was zo ongelofelijk boos op alles en iedereen om me heen dat ik de hele straat dood had willen schieten.
Het was alsof de stuwdam, die een gifmeer van woede in mij tegenhield, aan het doorbreken was, en het gifmeer mij en mij omgeving wegspoelde. Ik ben nooit alcoholist of drugsverslaafd geweest. Ik wist niet wat het is om in de goot te liggen.
Nu wel. Ik werd dagenlang helemaal lamgelegd, overhoop gegooid door de kracht van deze emoties en de schok dat ik, echtgenoot, vader, predikant en zendeling, in staat was om zo’n woede, jarenlang blijkbaar, te koesteren.
Ik heb niemand doodgeschoten. Je kunt het beter, neem ik aan, niet doen dan dat je het wel doet.
Maar ik had niet het gevoel dat ik daarmee klaar was.
Maar Ik zeg u: Een ieder, die in toorn leeft tegen zijn broeder, zal vervallen aan het gerecht. Wie tot zijn broeder zegt: Leeghoofd, zal vervallen aan de Hoge Raad, en wie zegt: Dwaas, zal vervallen aan het hellevuur.
(Jezus in Mattheüs 5:22)

“Van de zeven dodelijke zonden is woede waarschijnlijk de leukste. Je wonden likken, genieten van de smaak van onrechtvaardigheden uit het verleden, met plezier uitkijken naar de confrontatie die komen gaat, de lekkere smaak van pijn ontvangen en pijn geven – het is een koninklijk feest.
Het enige nadeel is dat wat je aan het consumeren bent jezelf is.
De overgebleven botten op het feest – dat ben jij.”
(F. Buechner, “Wishful Thinking”, blz 2)

Als je naar een filmpje van de gebeurtenissen op die dag in de bibliotheek van de school wilt kijken, klik hier. Maar let op – dat zijn geen makkelijke beelden om te zien.
Ze raken me nog steeds erg diep als ik ernaar kijk.
Voor zover er sprak is van genezing in mijn leven (en dat proces is nog lang niet af), weet ik van maar één kracht die in staat is die woede om te keren in vreugde, vrede en liefde.
Dat is vreugde, vrede en liefde, en die krachten vinden hun bron in de opgestane Jezus.
Klinkt vroom, dat weet ik. Wat verwacht je anders van een dominee dan dat hij, aan het eind van zijn verhaal, bij Jezus uitkomt?
Voor mij is het allesbehalve vroom. Het is de keiharde werkelijkheid die mij op die dag, en alle dagen sindsdien, enigszins op de been heeft gehouden.
Als je hier meer over zou willen weten, mail me even, of reageer op deze blogpost. Je kunt ook op mijn website kijken (balk rechts).

Nu ik er weer even bij stilstaan, denk ik dat die dag echt één van de moeilijkste en belangrijkste was van mijn leven.

Advertenties

3 responses to “Tien jaar na Columbine

  • Henk Algra

    Dag Norman, eigenlijk zou ik het niet over mijzelf moeten hebben, want het is jouw persoonlijke verhaal. Toch voeg ik mijn ervaring toe, maar niet om die van jou minder belangrijk te maken.

    Op de één of andere manier heeft Columbine mij destijds ook erg diep geraakt. Ik was zó van slag dat ik de rest van de dag binnen heb gezeten. Het was vooral de machteloosheid waar ik door getroffen werd. Het was een uitvergroting van een gevoel waar ik toch al persoonlijk in gevangen zat en waardoor ik in die periode minder goed mijn werk kon doen.

    Voor mij is schrijven een uitlaatklep. Ik heb vervolgens een artikel voor Opbouw geschreven over Columbine. Daarbij kregen in mijn verhaal vooral de reacties van enkele medeleerlingen een plek. Ook zij kwamen bij Jezus uit. Dat was bepaald geen goedkoop getuigenis.

    Dat je schrijft dat die dag één van de moeilijkste én belangrijkste was in je leven is een bijzondere ‘evaluatie’ van je levensverhaal. Dat kan dus.

    Ik moet opeens aan Paulus denken, onderweg naar Damascus. Die overdonderende gebeurtenis, het opeens beseffen dat je het niet zélf kunt, het met blindheid geslagen worden, en toch achteraf een dag die hij achteraf voor geen werelds goud had willen missen.

  • Emerging boodschap (3) « WEBLOG NORMAN VISS

    […] ik zo stellig als maar kan die indruk de wereld uit helpen. Ik hoop dat mijn blogpost over Columbine het duidelijk maakt dat ik geloof dat wij allemaal wounded healers zijn, die de […]

  • Rob Haster

    Voor eeuwig heden

    Huiveringwekkend bespat toneel
    van realiteit overschreden grenzen
    mensen als drempel overtreden
    onmetelijke willekeur als
    grove stappen in een veld van
    bloeiende orchideeën
    vertrapt vermorzeld de naïviteit
    door passanten nabeschouwd verleden
    snerpend betreden voor eeuwig heden
    de rekening van alle dag
    Ik ken je
    Geschrokken spiegel zie ik mijn hand
    Mens, waar ben je?

    (naar aanleiding van de herinnering aan Columbine, dat voor sommigen geen herinnering is, maar de realiteit van alle dag)
    RH

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: