Emerging vrouw en kids

Op het symposium “Ploeteren en Pionieren” werd ik blij verrast door de jonge moeders die door de kerkzaal heen liepen, hun jonge baby’s op de arm. Het was genieten. Want elke jonge moeder is sowieso buitengewoon mooi, en niets kan je sneller en blijvender vrolijk maken dan een baby met z’n geluidjes en bewegingen, de ondernemendheid die ervan afstraalt. Ze horen er helemaal bij!

Dit viel me op omdat je dat soort plaatjes meestal niet op kerkelijke functies waarneemt.

De traditionele kerken staan niet bekend om hun vermogen een goede plek te kunnen bieden aan vrouwen en kinderen, wat de formele vergaderingen, bijeenkomsten en diensten betreft. Wij weten allemaal van vrouwen die bij de doopdiensten van hun eigen kinderen niet aanwezig waren, omdat het kind zo spoedig mogelijk na de geboorte, gedoopt moest worden. De tijd van geen crèche in de kerk is voor velen van ons een levende herinnering. Om maar te zwijgen over de gecompliceerde rol van de domineesvrouw. Wie was zij, en wat moest of mocht ze doen – of juist niet doen – in de kerk?

Dat is nu allemaal erg lang geleden, veel is tegenwoordig veranderd en verbeterd. Maar toch: traditionele kerkdiensten en formele kerkelijke vergaderingen worden niet verstoord door het gebrabbel van kleine kinderen en het heen en weer geloop van moeders met hun Maxi-Cosi’s (dat viel mij ook op, hé: een beetje emerging moeder heeft een Maxi-Cosi.).

Ik ben van mening dat de emergers het, op dat gebied, nu al beter doen dan de traditionele kerken. De mannen  willen heel graag een team vormen met hun vrouwen. De bediening betreft het hele gezin. Man en vrouw maken gebruik van hun gaven en talenten – samen als stel, apart als individu. Dat doen ze bewust, omdat dat bij het beleven van gemeenschap hoort. Het is niet alleen de man die voorgaat. Samen gaan zij voor. Samen laten ze zien hoe ze Jezus volgen in de praktijk van elke dag, met hún vallen en hún opstaan.

Het is onmogelijk om een gemeente op te bouwen die geworteld wil zijn in een Bijbelse vorm van gemeenschap terwijl de man in de bediening staat en vrouw en kinderen uit zicht blijven bij belangrijke gebeurtenissen, of in het glazen huis dat vaak pastorie heet leven.

Natuurlijk kennen we allemaal de valkuilen waar je in kunt stappen als je op een verkeerde manier je gezin betrekt bij je bediening. Het luistert, inderdaad, nauw.

Maar deze jonge gezinnen gaan ervoor, en omdat ze bewust voor een echte, eerlijke, open en levende vorm van gemeenschap kiezen, waarbij er input van buiten is waarnaar geluisterd wordt, is er kans van vruchtbaar slagen.

Traditionele kerk: wees op dit punt, zonder reserve, leerling van de emergers.
Het zou je redding kunnen zijn.

(P.S.: deze week zullen meer blogs verschijnen over emerging church in NDL. D.V.,  en de drukte van de Stille Week toelatend, uiteraard.)

Advertenties

8 responses to “Emerging vrouw en kids

  • abspoel

    Opvallende observatie! Ik heb ook een blogpost in de pen zitten over kinderen in de kerk. Je hebt me in Delfshaven misschien wel met mijn camera zien flitsen… Ik heb een klein meisje gefotografeerd dat net over de rugleuning van een stoel heen kijkt – te verlegen om weg te duiken, te nieuwsgierig om niet te kijken. Misschien wel een dochter van Nico Dirk?
    Mijn blog post zal gaan over de komende generaties. We hebben een boodschap aan hen én we kunnen heel veel van jongeren leren! (Als je tijd hebt, lees het comment van Niels op mijn blog – ook over mentoraat…)
    Grappig dat jij de man/vrouw activiteiten van emergers ziet. Mij valt juist op dat het toch weer de haantjes zijn die vanaf hun blog koning kraaien. Mijn vrouw houdt zich daar totaal niet mee bezig – het internet lijkt vooral een mannenspeeltje. En zelfs de mannen die hun blog (in naam) samen met hun vrouw delen, zijn meestal in de publieke ruimte de woordvoerder…

  • Norman Viss

    Paul: Ik heb het over de rol van stellen in échte “ministry”. Niet webloggen, twitteren, symposia bijwonen, lezingen houden e.d. Dat zijn nog idd mannenbolwerken. 😉

  • Margreet

    Even een reactie van een stille meelezer: onlangs sprak ik iemand met 3 kinderen onder de 2 jaar waaronder een tweeling die erg veel huilde.
    Ze vond het een ramp om naar de kerkdienst te gaan, waar (steeds meer bij ons in een traditionele kerk) baby’s en kleine kinderen mee gaan.
    Simpelweg omdat ze thuis continu tussen huilende kinderen zat en hoopte op een uur rust, bijtanken en luisteren naar Gods Woord…….en zelfs in de kerk kinderen om zich heen had die huilden, lawaai maakten.
    Ze bekende dat ze soms de neiging had om gillend het gebouw uit te rennen, ‘is er dan nergens rust te vinden..?’

  • sarah

    i am pretty sure my church is not an “emerging church” 🙂 but one of the things that i have always loved about it is the fact that children are welcome and encouraged in the service and regular life of the church. as a college student i loved sitting next to families with young children and watching their parents teach them how to learn to worship god. what a great learning experience for me! i always thought it was beautiful to see a mother in the back of the church nursing her infant while we sang songs.
    now as a parent of 2 young children myself i am thankful for a church family that understands that my children need to learn how to be part of the family of god themselves. i am so thankful that the people around me smile encouragingly at jeremiah (4 years old) when he sings off key at the top of his lungs, or repeats the pastors prayer when everyone else is silent, or god forbid – he sometimes even repeats things the pastor says during the sermon! 🙂 i am thankful that parents with older children are sympathetic and not judgmental when we have a difficult sunday and jeremiah needs to be taken out of the service to be disciplined 4-5 times.
    i am thankful that our church is a place where my children feel welcome and invited and they know that they too are to participate in the worship of our savior. after all, didn’t jesus say something about letting the little children come to him?

  • Trijntje

    De laatste comment herinnert me aan een klein voorval.
    Ik zat met mijn oudste dochter naast mij.
    Ik denk dat ze toen zes jaar oud was.
    Ze zat niet erg rustig en kennelijk straalde ik uit dat ik daar een beetje nerveus van werd.

    Een oudere broeder tikte me op de schouder en sprak me bemoedigend toe met woorden die ik me niet meer herinner. Wel de strekking ervan: rustig maar, het is ok.

    Dat heb ik erg gewaardeerd.

    Mijn drie dochters denken ook alle drie met warmte terug aan die gemeente.

    Mijn oudste dochter pikte trouwens in al haar onrust al jong veel van de dienst op.

    Ik kan me overigens wel inleven in de comment van Margreet. Toen mijn kinderen 4, 2 en pasgeboren waren had ik ook soms behoefte aan een kindvrije omgeving.

    Aan de andere kant kan en kon ik ook genieten van de vrijheid die vrouwen soms namen om tijdens een kerkdienst hun kind te voeden.

  • Emerging boodschap (1) « WEBLOG NORMAN VISS

    […] die kant op ging haakte ik in mijn gedachten af, terwijl ik bleef genieten van de emergers (en hun gezinnen). Ik snap dat dat symposium niet belegd werd om een diepgaand theologisch gesprek te voeren, en in […]

  • sarah

    i just wanted to make a quick comment:
    today we visited a large (probably tens of thousands of members) church in the city of atlanta. there was not a single child under the age of 16 in the service. jeremiah (4) did not want to be separated from us and nathaniel (20 months) had a runny nose and so was not allowed in the nursery. they were doing a pretty good job sitting still but being boys did make a comment or two every now and then and did a small bit of wiggling. about 10 minutes into the quiet part of church (offering, prayer, sermon) an usher handed us a piece of paper that stated that there was a “community room” for children who may be disruptive and we were welcome to watch the live feed of the service from that room.

    i must say – i was a bit mad.

    the community room was nice. kinda like a starbucks with coffee and drinks and parents sitting and watching the service on tv while the “disruptive” kids wiggled around abit. but the bigger question to me wasn’t the comfort of the room but the fact that parents and children alike were “shipped off” to a room where they were sure not to disrupt anyone. i am sorry to say, but i just don’t feel very spiritual or worshipful when i am watching a service on the tv. we as visitors felt unwelcome to be part of the service of the worship of god, or part of the family of god because our children were making a small amount of disruption. i was pretty upset.

    we noticed as we roamed around the church that was approximately the size of 2 shopping malls that there 3 other “services” going in (jr. high, sr. high, and elementary kids) as well as about 10 nursery rooms for all the infants and toddlers. so instead of learning how to worship as a corporate family of god all the kids were sectioned off into their own areas to be entertained while the adults worshiped together. what does that teach children about worship?

    sorry this got so long. but our experience today made me think about this blog so i thought i would share.

  • Trijntje

    Dit lijkt me echt NIET de bedoeling!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: