Uit een vaderhart

Na uitgedaagd te zijn door Paul Abspoel (en Remmelt, via een tweet), een blog van mij over wat ik mijn kinderen mee wil geven.
Mijn kinderen zijn nu allemaal getrouwde volwassenen (leeftijden: 32, bijna 30, 27). Dat betekent dat ik meer terug dan vooruit kijk, alhoewel, het maakt niet zoveel uit. Niets is veranderd, wat dat betreft.
Ik noem dus een paar dingen die ik probeerde mee te geven, in de wetenschap dat mijn kinderen prima in staat zijn om zelf aan te geven of ik hierin enigszins gelukt ben (kids – voel je vrij!).
Je moet je ook realiseren dat mijn kinderen zogenaamde “third culture kids” zijn. De eerste jaren van hun leven zijn doorgebracht in Nigeria, hun tienerjaren in Nederland, en nu wonen ze allemaal in de Verenigde Staten. Die geschiedenis heeft geen invloed gehad op mijn intenties richting hen, wel op de omgeving waarbinnen die intenties vorm en inhoud kregen. Dat maakte het soms moeilijker, soms makkelijker.

Dit wilde ik doorgeven:

Vrijheid
Veel vrijheid. De regels waren weinig, de grenzen wijd verspreid.

Praktische, concrete genade
Ik wilde dat we thuis niet alleen over de genade zouden “preken”, maar het ook in de praktijk zouden brengen. Geen “pas als je dit doet krijg je dat” mentaliteit. Leuke dingen doen of krijgen ook al waren ze niet elke keer even goed “verdiend”. Zo maar. Om niets.

Vertrouwen geven
Onze kinderen genoten van ons vertrouwen totdat bleek dat ze niet te vertrouwen waren (kwam zelden voor). Uiteraard gerelateerd aan leeftijd en kunnen.

Ik houd van jullie moeder
Hoe ik met hun moeder omga legt een stevig fundament voor hun leven. In respect, liefde en genade met haar omgaan was voor mij top prioriteit.

Waar ik het niet goed heb gedaan? Ik was vaak niet aanwezig. Deels in de zin dat ik niet door had wat voor personen dat waren/zijn, hoe het beste uit hen te halen, hoe met hen om te gaan. En deels doordat ik gewoon fysiek niet aanwezig was bij belangrijke momenten in hun leven. Soms wel, vaker niet. Ik zou mijn “roeping” daarvan de schuld kunnen geven, en dat doe ik wel eens, ook terecht. Want de gelovige gemeenschap legt soms een claim op je die niet hoort. Maar uiteindelijk heb ik zelf de keuzes gemaakt, en dit zijn keuzes waar ik nog spijt van kan hebben.

Moet gezegd worden: dat zijn prachtige mensen geworden, samen met hun partners en kinderen.
O ja: en ik houd nog steeds van hun moeder.

dscn0443

Advertenties

9 responses to “Uit een vaderhart

  • Paul

    Mooie woorden – openhartig ook – en een foto met mooie mensen. Respect! Als ik zo naar al die gezichten kijk dan heb je het waarschijnlijk niet zo slecht gedaan, Norman 😉
    Het lijkt me wel moeilijk om door zo’n grote plas water gescheiden te zijn van je kinderen. Maar internet maakt het wel weer gemakkelijk om in deze tijd contact te houden.
    Bedankt voor je antwoorden op deze ‘meme’.

  • Anoniem

    ik wilde mijn kinderen het geloof meegeven. helaas niet gelukt

  • peTer

    Norman,

    Wij (de andere bloggers) zitten allemaal nog midden in die opvoeding, mooi om van jou te lezen hoe je terug kijkt op die opvoeding. We doen het als ouders nooit perfect, maar ik proef in je woorden het juiste hart, en daar gaat het toch om, volgens mij. Bedankt.

    peTer

    http://relirel.wordpress.com/2009/03/16/geloofsopvoeding/

  • Remmelt

    Hoi Norman, tja… je doet het dus ook gewoon! Ik heb respect voor hoe je het neerzet en jezelf kwetsbaar opstelt. Je vrijheid, genade en vertrouwen vind ik overigens bijzonder geformuleerd. Volgens mij niet makkelijk in een drie-culturen leven, bijzonder! Ook bijzonder om te lezen hoe je daarin ook terugkijkend formuleeert en reflecteert. Dat is zoals Peter al aangeeft wel leerzaam voor mij omdat ik er nog midden in zit. Thanks!!

  • sarah

    I guess the oldest child will speak first. 🙂
    When I look back on how I was parented I see many things that I admire about my parents and what they did and also many things that were mistakes (as dad says whether of circumstance or choice).
    The 4 things that Dad listed were in fact “successful.” All of them helping to make me an independent adult at an early age, capable of caring for myself and making my own choices. I remember being shocked when I was in college and some of my friends felt they still had to call their parents for permission to go somewhere with a friend for Spring Break.
    However, the other side to that coin is that there were times when I wanted less independence, when I wanted my parents to be there for an important moment or give more advice for an important decision.
    But God is good, and the grace that was modeled to me I am able to extend to my parents as well. 🙂
    I am a parent now myself and every day feel that I have failed in some way. It is a blessing to look back and see that “mistakes” my parents made were used by God in my life to make me who I am today.

  • william

    Mariana and I were just talking about this. We were in the car coming back from Virginia and we were talking about grace and coming up with real-life examples.

    Anyways, we talked about her parents and how they expressed grace and then we talked about mine. On both sides it was very easy to come up with a list practical examples of grace. But in terms of parenting a couple of stories jumped out at me but I’ll just list one which for me was the most important.

    I was living on my own about 20 years old and I had made a mess of things. I really wanted to finish college but at that time could not because my finances and living situation were not in order. I was embarrassed and talked to dad briefly on the phone about it. Rather then just mail a check or give some general advice, dad cleared his schedule for a week and flew from Holland to the states and spent close to a week with me. Together we took a hard look at my life, made some tough decisions and got things turned around. It was incredible.

    Dad might have forgotten that, but I never will.

    Love you dad.

  • benjamin

    grappig dat vrijheid eerst genoemd wordt, Dad. Net als Sarah is dat ook door mij, meer negatief ervaren. Klinkt gek he? Normaal wil de kind meer vrijheid in gezinnen. Welke negatief effect dat heeft gehad, kan ik niet precies uitleggen. Misschien is het onbewust in combinatie met jouw afwezigheid? Ik heb daarintegen ont-zet-tend veel meer positieven gevoeld in ons opvoeding! Liefde staat centraal, samenhangend met genade…heel veel liefde. Begrip en redelijkheid zijn ook een vorm van liefde, waar als ik terugkijk bijzonder te noemen zijn!
    Ik kan geen betere opvoeding wensen. Ik heb jong geleerd dat familie belangrijk is. Ondanks de afstanden, hadden wij sterke banden met onze opa & oma, oom, tantes, nichtjes & neefjes. Oma’s verjaardag kaartje wist me altijd te vinden, waar ik ook was. Dad, ik denk dat je lekker achterover in je stoel kan leunen en kunt genieten van jouw prestaties en resultaten in jouw kinderen! Samen met Mom zijn jullie onmisbare idolen in mijn leven. Respect en het gevoel om iets terug te doen, komt heel sterk in mij naar boven. Jullie nuchterheid vlooit voort in ons leventjes en jullie genade straalt door ons heen naar anderen in ons leven.
    Ik kan alleen maar hopen dat Ramona & ik jullie opvoeding in ons eigen kinderen kan evenaren (wanneer die komen).
    Hou van jullie!

  • Bram Wattèl

    Wat geweldig, als kinderen dat zo kunnen en willen zeggen.

  • sarah

    i have been thinking about blogging about this for a while now. seems fitting. check it out.

    http://therapiers.blogspot.com/2009/03/strong-foundation.html

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: