De C-factor

john_calvin2Je gelooft niet wat ik gisterenavond meemaakte.
Ik liep zowat de hele dag rond met de vraag: zou ik het Evangelie zomaar in een zin kunnen vertellen?
(dat heet een elevator speech: je hebt, in de lift, 30 seconden tussen verdiepingen om iets (zinvols) te zeggen)
En gerelateerd aan het Calvijnjaar?
Dit naar aanleiding van mijn blogje van gisteren.
Ik was met een groep vrienden, en eentje stelde voor om onze “C-factor” te laten testen.
Dagblad Trouw heeft een test ontworpen: Test uw C-Factor en kijk hoe calvinistisch u bent in het jaar van Calvijn.
Ik was benieuwd, want deze vrienden zijn niet per se de meest kerkelijke mensen van Nederland.
Iedereen kreeg een stelling voorgeschoteld, waarop met “eens” of “oneens” geantwoord moest worden.
De soort  stellingen die je bij zoiets kon verwachten: Ik vind het belangrijk dat ik weet wat er in de Bijbel staat, en ik geniet van lekker luxe eten en dat mag wat kosten.
Toen was ik aan de beurt: Ik schiet altijd tekort tegenover God.
Iedereen was reuze benieuwd naar mijn antwoord.
Want als er iemand is die moet weten dat hij tegenover God tekort schiet, dan is dat de dominee.
Binnen twee seconden moest ik reageren: Oneens.
Dat antwoord hadden ze niet verwacht, en ze wilden weten hoe dat kon.
Het hart van de boodschap van Calvijn (en de Bijbel) is dat God ons goedgunstig is, niet op basis van wat we presteren, maar op basis van Zijn liefde en genade voor ons. Ons presteren doet er niet toe. Dat maakt het christendom anders dan welke andere godsdienst ook.

(Voor degenen die zich zorgen maken om mijn theologische rechtgeaardheid: ik had in mijn achterhoofd de leer van het plaatsvervangend werk van Jezus. De traditionele verzoeningsleer.)

Ja, knikten enkelen. Klopt, zo is het wel, eigenlijk.

Toen ik naar huis reed dacht ik:
Hoe kan het zijn dat de Apostel Paulus het moeilijk kreeg omdat hij de onvoorwaardelijke genade predikte, terwijl Calvijn en onze kerken het moeilijk krijgen omdat we streng, rechtlijnig en onverzoenlijk zijn, getypeerd door het opgeheven vingertje?
En wat gaan we daaraan doen?
Is dit dan niet het perfecte jaar om aan onze elevator speech te werken?

By the way:
Ik heb thuis de hele test gedaan.
Mijn C-factor is 44%.
Je hebt wat calvinistische trekjes. In enkele opvattingen lijk je op een calvinist. Je slaat je echter heel wat gemakkelijker door het leven, waardoor je daar ook van kunt genieten.

  • Voor een leven als calvinist ben je niet in de wieg gelegd. Katholicisme past je beter – een tikje hedonistisch, los en emotioneel.
  • In je relaties ben je weinig gereserveerd. Zeg maar: oncalvinistisch. Daarvoor laat je je te gemakkelijk gaan.
  • Jij weet hoe je moet genieten. Je tijd besteed je niet altijd even nuttig. Hou de balans in de gaten!
  • Je bent een onbezorgde gelovige, die zich niet al te druk maakt.
  • Met het calvinistische arbeidsethos ben je niet behept. Je werkt vooral voor jezelf, en veel harder hoeft het niet.

Ergens vind ik dit niet erg.

Advertisements

3 responses to “De C-factor

  • Bram

    Dag Norman,

    Ik zou op die stelling toch met ‘eens’ gereageerd hebben. Want ik schiet altijd tegenover God te kort. In geloof, in woorden, in daden. Iedere dag weer opnieuw.
    Maar er mag gelukkig meer gezegd worden. Want God rekent mij niet af op mijn tekortschieten. In Jezus wordt mijn tekortschieten ongedaan gemaakt en mag ik vertrouwen op Gods liefde die sterker is dan mijn schuld en mijn onmacht.
    Afgelopen zondagavond zei ik tijdens de bijeenkomst van de kring op een bepaald moment (het ging over psalm 103) dat God mij niet straft om wat bij mij niet goed is, dat ik ook niet bang hoef te zijn voor straf van God, want bij Hem is vergeving. Het bleef even stil na die opmerking. Kun je dat dan zo maar zeggen? Naar mijn overtuiging wel.
    Gelukkig maar.
    Dus: tekortschieten? Ja. Daarop worden afgerekend? Nee.

  • Henk v. B.

    Norman, over calvinistische arbeidsethos gesproken, begrijp ik het nu goed, dat je preken tegenwoordig 30 seconden duren? Ik hoop dan wel voor je dat er gemeenteleden zijn die zeggen: “Dominee, wilt u er nog een doen?” 🙂

  • Henk Algra

    Ook ik heb de Calvijn-test gedaan. Ik vond het een nogal dubieuze test. Voor een deel komt dat doordat het ja/nee-principe mij niet ligt. Ik zou het beter doen op een 10-puntsschaal van helemaal mee eens tot helemaal mee oneens. Volgens de ontwerpers ben ik een echte calvinist, maar zeker geen 100%.

    Wat het antwoord op de vraag of ik altijd tekort schiet tegenover God betreft kwam ik uit op ‘Ja’. Met dezelfde achtergrond als Bram.

    Het hoort bij de gebrokenheid van de wereld dat het leven onvolkomen is. Ik kom dus ook iedere dag mijzelf tegen. Ook in mijn relaties. En ten opzichte van God.
    Maar daar hoef ik niet onder gebukt te gaan. Omdat Jezus voor mij gestorven is word ik er niet op afgerekend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: