Verzoening als Praxis (2)

Uit reacties kan je lezen waar je onduidelijk bent geweest – en waar je het zelfs bij het verkeerde eind hebt.
Daarom even deze aanvulling op het blogje Verzoening als Praxis.
Ik was al een tijd van plan om te bloggen over het boek van McKnight.
Het artikel in het ND gaf daarvoor een goede aanleiding.
Het was niet mijn bedoeling om mijn mening te geven over het besluit van de Ruiter of de classis. (En al helemaal niet om bagatelliserend of verwijtend te zijn. Voor zover het zo overkwam – mijn excuses.)
Waar het mij om ging was deze zin ,,Het kruisoffer van Christus als plaatsvervangend lijden voor onze schuld is het hart van de christelijke leer.” ter illustratie van wat McKnight bedoelt.
Deze metafoor wordt verheven tot sjibbolet, terwijl het één van de Bijbelse metaforen is die gebruikt wordt om het werk van Jezus aan ons duidelijk te maken.
Bij dít gebruik van één metafoor wordt door McKnight, e.a., vraagtekens geplaatst.
Ik ben het ermee eens dat dit metafoor niet overboord gegooid moet worden. (Het is, trouwens, lastig om uit dit artikel te weten wat de Ruiter precies bedoelt, want verschillende theologische termen worden door elkaar gehaald.)

Ik wilde bloggen over het boek van McKnight omdat het begrip “Verzoening als praxis” mij boeit.
Het heeft de potentie om de kerk te bevrijden van een in zichzelf gekeerd individualisme, een redding die mij door de hemelpoorten loodst, een evangelie dat meer leerstelling en dogma is dan vlees en bloed.
Het nodigt mij uit om handen en voeten te geven aan Jezus’ woorden aan de discipelen: zoals de Vader mij heeft uitgezonden, zo zend ik jullie uit.
Het brengt me in beweging en laat me creatief putten uit alle beelden, metaforen en wijsheden die zich schuilhouden in de ondoorgrondelijke rijkdom van Christus.
Wij zullen er nooit over uitgedacht en uitgepraat raken.
Mag de praxis steeds meer zichtbaar worden.

Advertenties

3 responses to “Verzoening als Praxis (2)

  • trijntje

    Deze blog brengt mij tot de vraag wat ik zie als het hart van de christelijke leer.
    Dan kom ik uit bij zo iets als: de kruisdood van Jezus Christus en zijn opstanding, opwekking uit de dood.

    Dat heeft dan verschillende betekenissen.

    Verschillende metaforen worden dan gebruikt om daarover na te denken en er betekenis aan te geven voor ons leven.

    Inderdaad is dat een onuitputtelijke schat van rijkdom.

    Als het gaat om een kenmerk van gereformeerd zijn: mij is geleerd dat een heel belangrijke ontdekking van de Reformatie was het persoonlijk lezen van de bijbel.

  • Henk v. B.

    Ik denk dat vrijwel iedereen op punten een afwijkend beeld heeft van God of Jezus. Om “zwemmen” te voorkomen kan het helpen om zo af en toe de basis onder woorden te brengen: Jezus voor onze schuld gekruisigd, de derde dag weer opgestaan en nu zittende aan de rechterhand van God om ons plaats te bereiden in de hemel.” Voor mij is dit de centrale kapstok van mijn leven. De kapstok die mijn doen en laten bepaalt.

  • Willem Smouter

    Dag Norman, ik ben blij met dit deel 2. Graag wijs ik de lezers op een verhelderend ingezonden,
    http://www.nd.nl/artikelen/2008/november/21/mijn-ja-zonder-gods-ja-is-luchtfietserij
    Het plaatsvervangend lijden is niet de enige metafoor, maar het is ook niet slechts één van de metaforen. Het is echt wel kristallisatiepunt, samenballing.
    Het zou mooi zijn als we vanuit dat centrale meer oog kregen voor ook andere noties zoals Jezus de overwinnaar. Ja, hij heeft overwonnen – maar dan met name door zijn bloed. Van een bloedeloos verhaal heeft nog nooit een demon hoeven vluchten.
    Groeten, Willem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: