Aansluiten

Het is op dit weblog al vaker opgemerkt dat ik het wonderlijk vind dat onze samenleving – ook in de kerk – vaak zo klagerig en negatief is over het leven, terwijl we in één van de meest ontwikkelde en rijke landen van de wereld leven.
Ik roep wel eens tegen kroeggenoten – zonder wetenschappelijke onderbouwing en vast onder invloed van de (zoveelste) herfstbok – dat alle indicatoren voor welzijn in de wereld een opwaartse trend laten zien. Het gaat niet snel, en er is genoeg wat nog vreselijk misgaat, maar toch. Wij hebben te weinig oog voor het positieve.
Ik ben nooit echt ziek geweest. Mijn leven is nooit (door ziekte) in echt gevaar geweest, noch is de kwaliteit van mijn leven ooit bedreigd – behalve door het natuurlijke proces van (wat) ouder worden.
Met de komst van de pacemaker in mijn leven en lichaam is dat definitief veranderd. (Ik ben nog steeds op zoek naar een koosnaampje voor dat ding. HAL staat hoog op de lijst.)
De pacemaker is in 1950 uitgevonden, en de eerste pacemaker werd in 1958 in een persoon geïmplanteerd.
Omdat ik in de 20ste eeuw geboren ben, mag ik van de pacemaker profiteren en genieten. Want het is werkelijk genieten – dat je hartslag op peil en regelmatig blijft. (Het is extra genieten als ik meen te merken dat mijn hartslag onder de 60 wil maar niet kan, omdat de pacemaker het tegenhoudt. )
De oudere generaties moesten het zonder pacemakers en veel meer dingen – zoals, bijvoorbeeld, penicilline – doen.
Om me heen is er veel ellende – mensen voor wie het eenvoudige plaatsen van een pacemaker niet een oplossing kan zijn. Voor en om hen breekt mijn hart.
Maar toch.
No people on earth have more cause to be thankful than ours, and this is said reverently, in no spirit of boastfulness in our own strength, but with the gratitude to the Giver of good who has blessed us. President Theodore Roosevelt.
Daar sluit ik mij bij aan.

Advertisements

3 responses to “Aansluiten

  • Jan Boellaard

    tongetonge, de pacemaker bestaat alweer een ½ eeuw… mijn oma was 1 van de eersten in NL die er 1 kreeg. gelukkig niet van de 1e generatie, want daarvan moest de (inwendig geplaatste) batterij na 6 weken vervangen worden. in mijn herinnering, maar ik ga dat eens bij mijn moeder navragen. tongetonge….

  • Henk v. B.

    Ja Norman, soms lijkt het erop dat we steeds langer ongelukkig leven. Het wringen van welvaart en welzijn.

  • jaap

    Met dankbaarheid en met moeite lees ik de relativeringen over de “beklagenswaardige” situaties in de Westerse wereld. De lijn van het artikel doortrekkend, moet ik die houding van dankbaarheid hier in Ghana hebben geleerd en die van de moeite in Nederland. Wanneer je hier in Ghana vraagt hoe het gaat met iemand krijg je in 80% van de gevallen het antwoord: “I’am fine. By Gods grace”. Dankbaarheid first dus. Is welvaart echt afhankelijk van ontevredenheid? Dan heeft het economische waarde. Graag bied ik dan de mensen hier dan wat meer ontevredenheid. Misschien kunnen we dat exporteren. Of missschien nog beter: een ruilhandel starten in tevredenheid en ontevredenheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: