Internetnetwerk: zo gek nog niet

Boele Ytsma heeft laatst een aantal blogs geschreven over de kerk in de netwerksamenleving. Daarin legt hij kort uit hoe het in Nederland is gegaan – van een sterk verzuilde samenleving naar een netwerksamenleving. Klik hier voor het eerste blog in die serie.
Over dat thema (kerk in een netwerksamenleving) heb ik gisteren gepreekt. Het was bij ons startzondag, en vijf nieuwe ambtsdragers werden bevestigd. Om de omvang van deze verandering duidelijk te maken, ben ik begonnen met deze vergelijking tussen John McCain en Barack Obama:
John McCain (72) weet niet veel meer over het internet dan dat het bestaat. “Ik kan er zelf niets mee, ik ben volledig afhankelijk van mijn vrouw wat de computer betreft.” En “Ik heb er geen behoefte aan om gebruik te maken van e-mail.”
Barack Obama (46), daarentegen, maakt ongekend succesvol gebruik van het internet: Facebook, video’s, het bestrijden van berichten over hem die niet kloppen, en, in het bijzonder, het inzamelen van geld: veel meer geld dan Hillary Clinton, waarbij de meeste donateurs kleine bedragen doneerden.
Een reporter van The Atlantic liet zich helemaal onderdompelen. ‘Ik koos ervoor de hele technische rimram te accepteren’, schreef Joshua Green. ‘Binnen de kortste keren had ik Obama-ringtones op mijn telefoon, nieuwe netwerken met online vrienden, sms’jes met updates van de campagne en regelmatige e-mails van de manager ervan. Allemaal gaven ze me duidelijke hints om geld te geven, tijd als vrijwilliger, nieuwe vrienden mee te brengen, en in het algemeen om mijn leven te herordenen op manieren die hip leken en leuk, en zonder uitzondering gericht op meerdere glorie van Barack Obama.’
Ik ben zelf op de mailinglist van HIllary Clinton gekomen (hoe dat ging, weet ik niet meer), en ik mocht veel “intieme” mails van haar ontvangen. Als je die mails zou lezen, niet wetend wie de afzender was, zou je echt denken dat deze persoon een zeer goede vriend(in) van mij was.
Maar laten we dit soort netwerken niet afschrijven als oppervlakkige, zoetsappige nonsens waar de jeugd zich even aan verlekkert alvorens volwassen te worden en zich bezig te gaan houden met de echte zaken van het leven.
Eergisteren is een kennis van ons overleden aan kanker, en wij hebben dat intens mee kunnen maken door middel van een weblog. Je voelt je, bij dit soort gebeurtenissen, (weer) echt verbonden met de personen die het treft en de kring die het weblog leest en erop reageert.
Ik ervaar dat als een zeer waardevolle verrijking van mijn leven, die ik niet gauw kwijt zou willen raken.
Dankzij het internetnetwerk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: