Geschorst (2)

(Dit is het tweede deel van een blog over het schorsen van kerkelijke leiders. Klik hier voor het eerste deel.)

Wanneer iemand het
heeft over kwesties die in onze tijd gevoelig zijn, dan spreekt men zijn “ongerustheid”
uit. Men is bezorgd over de ontwikkeling en maakt zich zorgen over wat er
plaats vindt.
Mijn vraag is:
waarover maakt men zich zorgen? Wat voor schade kan er aangericht worden door
de issue die nu speelt?
Die vraag wordt
nauwelijks gesteld, maar het heeft alles te maken met hoe je handelt als iemand
een weg op gaat waarvan je je twijfels hebt of kunt hebben.
Wat zijn mogelijke
redenen voor bezorgdheid? Ik heb een paar kunnen bedenken:

Eén reden zou kunnen
zijn dat, wanneer iemand verkeerde theologische of bijbelse gedachten en
principes op na houdt, hij of zij schade aanricht aan zichzelf of de (nabije)
omgeving. Het kan zijn, bijvoorbeeld, dat je denkt dat ouders een belangrijke
bron van troost missen wanneer ze hun kinderen niet dopen. Of dat ongehuwd
samenwonen ongezond is voor de betrokkenen en de omgeving. Je kunt vinden dat het beter is voor
een persoon wanneer hij of zij bekend is met de hele waarheid over
verschillende zaken in het leven. Daarom is een persoon gebaat bij een evenwichtige visie op, b.v., Gods genade en Zijn toorn.
Stel dat dat je zorg
is. De “gezondheid” van de persoon en de omgeving. Wat is nou de beste manier
om die zorg weg te nemen (voor zover dat kan, uiteraard)? Niet door te
schorsen, afzetten, buiten de gemeenschap te plaatsen, zou ik denken. Je zou
dan niets anders willen dan de persoon bij je houden, om hem of haar te
helpen en ondersteunen, ook (en misschien zelfs juist) wanneer het
misgaat omdat de persoon volhardt in zijn dwaling.

De tweede bron van
zorg ligt verder weg, in de eeuwigheid. Je zorg zou kunnen zijn dat, wanneer
iemand vals denkt of leeft, hij of zij het risico van de eeuwige hel loopt.
Dat kan een oprechte zorg zijn. Wie zou er aan willen denken dat zijn partner,
kind, ouder of vriend in de hel terecht komt? Jezus heeft duidelijk gezegd, “de
waarheid zal je vrij maken”. Wanneer iemand de waarheid niet kent, of juist
ontkent, dan komt de (eeuwige) vrijheid in het geding.
Maar ook als dit je
zorg is, dan blijft de vraag of het buiten de gemeenschap plaatsen de goede
respons is. Nu gaat het niet alleen om de gevolgen voor het leven hier op
aarde, maar om het leven in de eeuwigheid. Ook hier zou je, denk ik, er alles
aan (willen) doen om de persoon bij je te houden en vermanend en corrigerend
bezig zijn zodat dat gevaar ontlopen kan worden.

Een derde reden is logisch
en praktisch. Als iemand Minister is, of werknemer bij Coca-Cola, of lid van
een tennisvereniging, dan mag er redelijkerwijs van hem of haar verwacht worden
dat hij of zij zich aan de doelstellingen, normen en waarden en regels van die
organisatie houdt. Op het moment dat iemand de regels van het tennisspel wil
veranderen en dat zodanig probeert dat het spel van anderen verstoord wordt,
dan moet hij geroyeerd worden. Je “zorg” is dan voor het gezonde voortbestaan
van de organisatie. Een oprechte zorg.
De vraag is of deze
zorg in de kerk thuis hoort. Jezus zegt: “wie zoekt, zal vinden”, en
“Wanneer ik van de aarde omhooggeheven word, zal ik iedereen naar mij toe halen”.
“De Geest is uitgestort over alle mensen”. God “wil dat alle mensen worden gered en de waarheid
leren kennen”.
Zou
de kerk iemand uit moeten sluiten? Komt dat overeen met de houding van Jezus?
Volgens mij is de bijbel helder dat mensen zichzelf
kunnen uitsluiten, God doet dat niet.
Nooit.

De
laatste reden die ik kan bedenken is die van de gehoorzaamheid. Je gelooft dat
de bijbel zegt dat de kerk, onder bepaalde omstandigheden, iemand uit moet
sluiten. Wanneer die omstandigheden zich voordoen, dan moet je, uiteraard met
alle mogelijke zorg, toch die stap zetten. Je “zorg” in dit geval is dat jijzelf (of de kerk) ongehoorzaam
bevonden zal worden.  Ongehoorzaamheid kan nadelige gevolgen
hebben voor het leven van de kerk (zie reden één). Ongehoorzaamheid zou ook tot
de straf van de eeuwige hel kunnen leiden (zie reden twee).
Ook
in deze gevallen dan, is de houding die bij reden één en twee omschreven is,
van toepassing. Maar dan niet zozeer op de persoon in kwestie, maar op jezelf (of de kerk). Je blijft in
gemeenschap met elkaar, op zoek naar de waarheid en de liefde.

Tot
slot:
Het
zal duidelijk zijn dat ik geen voorstander ben van het schorsen en afzetten
van kerkelijke leiders, wanneer het gaat om theologische kwesties.
Ik pleit ervoor dat men meer doet dan alleen reageren op de hete
hangijzers van onze tijd. Probeer achter te komen waarom deze dingen zo
gevoelig liggen, wat dat zegt over ons, over de tijd waarin we leven, over Gods
werk met en in kerk en wereld. En bedenk hoe mensen over 500 jaar ons
handelen zullen beoordelen.
En ik zou heel graag willen horen wat men bedoelt wanneer
men een “zorg” uitspreekt. Wat voor een zorg is het? Waar gaat het over? Aangenomen
dat het een terechte zorg is, hoe gaan we ermee om? Hoe laten we de liefde van
Christus haar heilzame werk doen?

Gedachten genoeg. Actueel genoeg. Jullie gedachten?

Advertisements

One response to “Geschorst (2)

  • ingrid wouterson

    het is 4 jaar later paulo coelho schrijft de brengers van het licht naar de geschriften uit accra bai li in china schreef zijn gedichten in de 7e eeuw tegelijkertijd werd de mayakalender geschreven egyptische hieroglyphen zijn gelijk aan die van de mayaś de teksten van li bai lijken op die van het nieuwe testament het chinees voor jezus wordt bijna gelijk geschreven aan het hebreeuws shakespeare mahler , wagneren klabund maakten gebrui van de teksten van li bai hoe wonderlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: