Een les van de hond

Zondag hoorde ik een preek over hoe het hart van de mens verandert
van, zeg maar, ongehoorzaamheid naar gehoorzaamheid.
De prediker zei dat dat niet gebeurt door met de wet,
regeltjes en straf te smijten.
Liefde, genade en acceptatie van wie je bent is de sleutel.

Die les heb ik opnieuw geleerd van mijn hond.
Hij wordt oud (in januari wordt hij 15) en hij is doof.
Dat betekent dat je met hem communiceert door middel van
handgebaren.
Hij ligt veel op zijn – eh, mijn – stoel in mijn studeerkamer.
Als ik wil dat hij naar buiten gaat, dan geef ik een non-verbaal
signaal.
Soms wil hij niet. Hij slaapt liever.
Ik herhaal dat signaal een paar keer, steeds breder en
duidelijker.
Nul op rekest.
Als ik mijn hand uitsteek om hem bij de nek te pakken en hem
te dwingen, begint hij dreigend te grommen en hij laat zijn tandjes zien.
Waarschuwing: blijf bij mij uit de buurt! Ik wil niet!
De laatste paar keer dat dit tafereeltje zich afspeelde heb
ik even doorgezet.
Ik steek mijn hand weer uit, maar nu niet om hem bij z’n
nekvel te pakken en hem te dwingen mee te gaan.
Ik geef hem een aai over de bol, met beide handen streel ik
zijn nek en flank.
Ik praat dan ook zachtjes en ik kijk hem in de ogen.
Tien seconden.
Op mijn bijna onzichtbare handsignaal springt hij van de
stoel af en hij loopt vrolijk mee naar buiten.

 Ah – zo werkt het!

Clinton

Advertenties

One response to “Een les van de hond

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: