Monoliet

Gisteren op de begrafenis geweest van Bert van Voorden.
Hij is 89 geworden, woonde vanaf zijn trouwen in Haarlem.
Was schoolmeester, schoolhoofd, fotograaf, kunstenaar,
geliefde man, vader, opa en vriend.
De dienst van Woord en Gebed ontroerde me.
Waarom?
Deze man leefde en stierf ten midden van een grote gemeenschap
van mensen die hem door en door kennen en van hem houden. Stabiel, duurzaam, rijk
(en ik bedoel niet alleen in monetaire zin), sterk en diep geworteld.
Ik moest aan een monoliet denken. In zijn uniciteit steekt
hij uit, maar hij is diep ingebed in zijn omgeving.
Mooi om mee te maken.
Maar ook een beetje melancholiek, want dat zal ik niet meer
meemaken.
Mijn leven is teveel een “leven op reis” geweest.
De gemeenschappen waar ik in gezeten heb kennen mij alleen
voor een deel.
Dat stemde mij even treurig.
Ik ben niet zielig of zo. Want Bert z’n leven kende ook zijn
mindere kanten.
Maar zo’n dienst plaatst je weer voor de werkelijkheden van
het leven.
Daar is het ook voor bedoeld.
Bert: bedankt voor je laatste dienst!

Gibraltar

Advertenties

2 responses to “Monoliet

  • DJ

    Ik kende hem niet goed, maar als schoonzus en zwager van Marleen zijn wij wezen condoleren.
    Van Voorden was een meester in het kijken.
    Hoeveel kinderen zou hij hebben leren kijken ‘naar Hem die ’t Licht der wereld is’? (Lied 333)
    Heel bijzonder dat iedereen een foto meekreeg die door hem gemaakt was!
    Blijf kijken naar Het Licht.

  • Anoniem

    De metafoor van de monoliet is wel mooi en ook herkenbaar. Ik mocht zijn zoon zijn.
    Ton

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: