Moed

Vandaag had ik het voorrecht ontroerd te raken door het verdriet van een jonge man die het laatste afscheid moest nemen van zijn oma, ook weer de laatste van zijn oma’s en opa’s.
De hele middag door kon hij zijn tranen niet bedwingen.
Een jongen van, wat zal dat zijn – 17?
Zich helemaal niets aantrekken van wat wij er allemaal van zouden vinden.
Gewoon verdrietig.
En dat laten merken op zijn eigen manier.
Het geeft de burger moed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: