Malaria

Zeven maanden nadat wij in Nigeria arriveerden gingen we
(Cyndi en ik en een collega stel) voor het eerst op trektocht uit.
Op vrijdagmiddag vertrokken we met de auto.
Bij het dorp Gayam gingen we ter voet ongeveer anderhalf uur
lopen, met bootje de rivier over. Daar lag een dorp waar we overnachtten.
Daar woonde een evangelist van ons.
De volgende ochtend begonnen we de reis van ongeveer 5 uur
door de bush.
Op dit beeld van Google Earth zie je de weg, de rivier, en het gebied waar we naar toe gingen.

Gayam

Wij kwamen aan in een afgelegen dorpje, dat nauwelijks een
blanke had gezien.
Daar sliepen we, na genoten te hebben van hun gastvrijheid. Als
mijn geheugen mij niet in de steek heeft gelaten weet ik nog dat we mee mochten
genieten van het voorbereiden van het vlees voor de maaltijd: een vrij grote
rat die in dat gebied als lekkernij beschouwd wordt.
De volgende ochtend gingen mijn collega en ik op pad.
De bedoeling was om in dat gebied rond te trekken, een
aantal dorpjes te bezoeken en daar het Evangelie te verkondigen.
Dat deden we ook.
Zonder bericht kwamen we aan.
Het hele dorp rukte uit.
Wij hielden een korte dienst met preek, wat allemaal in de
plaatselijke taal vertaald werd.
Daarna op naar het volgende dorp.
Zodoende hebben we vier dorpen bezocht.
Einde van de middag waren we terug bij onze vrouwen.
Ik vergeet dat gevoel nooit meer: na de maaltijd voelde ik
de koorts vanaf mijn enkels mijn lichaam veroveren.
Tegelijk begon de diaree.
Ik was gewoon, voor het eerst in Nigeria, goed ziek. Malaria.
De hele nacht door maakte ik om het uur gebruik van het
gaatje net buiten onze compound.
De volgende ochtend moesten we, om verschillende reden,
terug naar huis.
Er zat niets ander op dan lopen.
Dat deed ik dus dan – vaak onderbroken door een diareepauze.
Na vijf uur (misschien was het langer, ik weet het niet) kwamen we terug bij de rivier.
Oversteken, nog anderhalf uur lopen naar de auto, twee uur
over de hobbelige weg naar huis.
Toen wij thuis kwamen stond het vliegtuig op ons te wachten.
Wij wisten dat we gasten zouden krijgen – mijn directe baas
en twee bestuursleden uit Amerika.
Maar wat bleek: Sarah, één jaar oud, die we achter hadden
gelaten met een collega, was ook erg ziek met malaria. Ze wilden haar naar het
ziekenhuis brengen, maar ze wilden ook even op ons wachten.
Binnen 10 minuten was Cyndi weg met Sarah.
Ik bleef achter met de gasten en het stel waar we mee op
reis gingen.
Ik naar bed – jullie zoeken het zelf maar uit.
Ik heb er veel weken over gedaan om van die ziekte te
herstellen.
Gedurende de rest van onze tijd in Nigeria heb ik weer zulke
trektochten gemaakt, maar nooit helemaal ontspannen.
Grappig hoe zo een ervaring je bij blijft hangen.

(Noot:
dit is de viertiende in een serie logs die stilstaan bij ons 30-jarige
jubileum als zendingswerkers. Klik op categorie Jubileum voor de rest
van de serie. Klik
hier voor de eerste log.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: