Orthodoxie

Ik wijk even af van mijn serie over ons leven als
zendelingen.
Er zijn, geloof het of niet, andere dingen in het leven.
Tony Jones gaf een lezing tijdens de Wheaton Theology Conference.
Jullie kennen Tony Jones waarschijnlijk niet. Ik kende hem
ook niet, ik volg zijn blog nu al een aantal maanden.
(Het verwijt dat aan mijn adres en dat van andere collega’s
komt dat we ons (te veel?) laten beïnvloeden door de Angelsaksische wereld zal
hiermee bevestigd worden. Maar er is een goede reden waarom wij dat doen. Een
collega van mij heeft het vandaag, toevallig, zelf gezegd: er is weinig creatiefs
gaande in de Nederlandse theologie. Alleen de bekende paden worden bewandeld. Maar dat is misschien iets voor een andere blog.)

In ieder geval: deze meneer Jones had het over de
orthodoxie. Rechtzinnig. De juiste leer. Gereformeerde kerken wilden en willen
orthodox zijn.
De kern van zijn betoog was het volgende:
Orthodoxie als zodanig bestaat niet.
Het is een gebeurtenis.
Het vindt plaats wanneer mensen samen komen om het over God
te hebben: biddend, lezend, pratend, aanbiddend, praktiserend.
Hij gaf een heel mooi voorbeeld uit de sport.
Hij gebruikte honkbal als voorbeeld, maar omdat dat hier
minder bekend is, heb ik het over voetbal:
Het doel van voetbal is dat je een doelpunt maakt.
Daar heb je alles voor nodig:
Een bal die gemaakt is volgens de regels.
Palen en een lat die van een bepaalde maat zijn, met een net
er achter (niet echt noodzakelijk).
Twee teams, die uit elf spelers bestaan.
Zijnlijnen.
Regels.
Enz. enz.

Maar een doelpunt wordt pas gemaakt wanneer een persoon de
bal tussen de palen en de lat schiet, en de scheidrechters het als doelpunt
aangeeft.
Je kunt alles volgens het reglement en de regels van het spel
hebben, je kan zelfs op papier omschrijven wat er allemaal moet gebeuren voordat
je een doelpunt hebt.
Maar je hebt pas een doelpunt als personen er eentje maken.
Je hebt pas echt voetbal als mensen de regels opstellen,
anderen het veld klaar maken, anderen het spel spelen, en de scheidsrechters de beslissingen nemen. Zelfs zonder publiek wordt het niets met dat spel.

Zo is het met orthodoxie.
Je kan er niet naar wijzen en zeggen: daar is het.
Nee, wij maken het samen, en samen houden we elkaar in de gaten
zodat het spel het spel blijft.
Maar het wordt geen spel totdat het gespeeld wordt.

Speel daar maar even mee.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: