Lijkgeur

Om 1 uur ’s nachts werd aangebeld.
Een collega en drie Nigeranen stonden voor de deur.
Mijn collega was, in het kader van zijn werk als supervisor
van onze evangelisten, op die dag langs een dorp gegaan om een evangelist te bezoeken.
Bleek dat hij de dag daarvoor was overleden.
Omdat hij niet uit dat dorp kwam en van een andere stam was,
wilde men hem naar huis brengen.
Alleen de taxi’s wilden te veel geld hebben voor dat klusje.
De gemeente daar kon dat niet betalen.
Mijn collega besloot om het lijk naar huis te brengen.
Hupsakee – kist boven op de auto, iedereen erin, naar huis.
Alleen het was laat in de nacht. Viss zou het niet erg
vinden om wakker gebeld te worden. Inderdaad.
De volgende ochtend troffen we de kist nog bovenop de auto, de man was nu al anderhalf dag dood in de tropische hitte.
Het was een eenvoudige houten kist. Het lekte. En stonk.
Stel je voor……
Wij pakten een andere auto (een “pickup”) en verplaatste de
kist.
Met twee auto’s nog vier uur rijden naar het geboortedorp
van de evangelist.
Zijn familie wist van niets.
Omdat de man christen was geworden, wilde de familie ook niets
met hem te maken hebben.
Ze wilden hem ook niet begraven.
Je begrijpt dat de onderhandelingen lang duurde. Dit was
Nigeria. Maar het mocht niet baten. Wij moesten een andere oplossing vinden.
Op naar de kerk. Om 15.00u kwamen we aan.
Op dat moment stonden een bruid en bruidegom voor de deur
van de kerk. De dienst stond op het punt om te beginnen.
Wij naar de consistorie, even overleg plegen met de dominee
en de ouderlingen.
Zij wilden ons wel helpen, ook al kenden zij de man niet, maar
– en je kan het ze niet kwalijk nemen – pas na de trouwdienst.
Wij dus naar buiten, wachtend.
Het was nu al bijna 17.00u ’s middags, de man was twee dagen
dood, de lijkgeur was niet te harden, voor mij ten minste niet.
Maar wat een voorbeeld van christelijke liefde en zorg.
De dominee en ouderlingen groeven zelf het graf.
Samen begroeven we, rond 18.00u, onze evangelist.
Wij waren eindelijk van de lijkgeur af.
Ik vergeet nooit meer hoe die geur is.
Ook de liefde van deze kerkenraad niet.

Soms moet ik hieraan denken als ik een kerkenraadsvergadering meemaak.

(Noot:
dit is de negende in een serie logs die stilstaan bij ons 30-jarige
jubileum als zendingswerkers. Klik op categorie Jubileum voor de rest
van de serie. Klik
hier voor de eerste log.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: