Zeventien jaar

Vandaag precies 17 jaar geleden kwam ons gezin in Nederland
wonen, Almere-Haven om precies te zijn. Drie dingen zijn mij blijven hangen van
die eerste dagen: hoe donker de dagen waren, hoe piepklein ons eengezinswoningkje
was, en de diepe laag rode papieren en kleine lege omhulsels op de straten.

Toen ik in Nigeria een dorp binnenliep werd ik ontvangen als
Mozes, Jezus, Mohammed, Boeddha, Mahatma Ghandi en de Koning van Siam ineen. Iedereen
legde zijn of haar bezigheden neer en rukte uit om aan mijn voeten te zitten en
te luisteren naar wat ik te vertellen had. De hulp die ik te bieden had, hoe
klein en niet gestoeld op veel kennis dan ook, werd met grote dank ontvangen.

Je proeft al hoe dat hier is geweest. Niets daarvan. Alleen
al het feit dat ik Amerikaan ben betekende dat ik dik in de min stond. Elk strohalm vertrouwen moest dubbel en dwars verdiend worden.

Nu kan ik constateren dat het de moeite waard is (geweest). Wij
genieten van en hebben veel aan de kring vrienden en collega’s om ons heen en
de uitdaging om mee te werken aan het (her)bouwen van de kerk in Nederland
spreekt ons nog steeds aan.

Ik moet ook eerlijk zijn: ik blijf twee
dingen in de Nederlandse (kerkelijk) samenleving lastig vinden. De bekende houding “steek je kop niet boven het maaiveld uit”
werkt verlammend en inspireert niet (genoeg). Een gevolg daarvan is dat er
weinig mensen zijn waar ik tegenop kijk, die mij stimuleren om steeds verder
door te groeien, vooral in geestelijk opzicht. Doe maar gewoon, doe je gek genoeg bezielt me niet echt.

De tweede is de nogal smalle blik op de wereld, vooral in de
kerk. De traditie waar ik nu in zit is diep en rijk, maar smal en beperkt.
De grote lijnen van de geschiedenis van de kerk in het verleden, kennis van hoe
de kerk nu in de wereld aan het groeien is, belangrijke delen van kerkelijke
tradities uit het verleden, gaan volkomen aan ons voorbij. Dat werd mij weer
eens duidelijk toen ik, een jaar geleden, een preek hield waarin ik verhalen
vertelde van de beroemde grote zendelingen uit de geschiedenis en mij
realiseerde dat bijna niemand van die namen ooit gehoord had.

[toevallig dit tegengekomen in het Nederlands Dagblad van vandaag: Een halfjaar geleden kwam dr. Hans Kommers
na een verblijf als zendingspredikant in Afrika terug in Nederland. Eén
ding is hem tegen gevallen. ,,Nu, na ruim een halfjaar, moet de eerste
collega nog vragen: ‘Wat heb je gezien van het werk van God daar in
Mozambique, in Afrika?’ Vinden wij dat niet belangrijk? Wanneer het
werk van de zending, van Gods handelen in andere delen van de wereld
nauwelijks een plaats heeft in ons denken, hoe zit het dan met ons
verlangen naar een rijkere openbaring van God onder ons?”]

Nou – dat ben ik kwijt. Goed zo. En nu, doorgaan.

"Courage is what it takes to stand up and
speak, Courage is also what it takes to sit down and listen."
zei Winston Churchill ooit.

Moge God mij de moed geven om te weten wanneer ik iets
moet zeggen en wanneer ik moet luisteren.

Ik ben zeer dankbaar voor deze afgelopen zeventien jaar, en zeer trots op mijn vrouw en kinderen die met me mee zijn gegaan.

Advertenties

One response to “Zeventien jaar

  • Henk

    Een kerk heeft allerlei mensen nodig in doen en in denken (visie). Er moeten ook mensen zijn die af en toe hun kop boven het maaiveld uit durven steken. Als iedereen zijn kop boven het maaiveld uit steekt gaat er ook iets niet goed, vrees ik.
    Hoe die kop en dat maaiveld er uit zien hangt ook wel van de gemeente af. De IFES-gemeente in Rotterdam Charlois heeft een heel ander maaiveld dan een gevestigde upper-middle class gemeente in een nette wijk van de stad, die het allemaal wel best vindt, zo.
    Maar waar vergelijk je nu eigenlijk de Nederlandse kerken mee? Mijn ervaring is beperkt, maar van de meeste gemeenten die ik bezocht in de USA dacht ik; “hier is het allemaal hetzelfde”. Het mais stond ook hoog, dus je kon met je kop nauwelijks boven het maaiveld uit komen.
    Alleen in een huisgemeente in Boston en een Presbyterian Church in het centrum van Washington DC dacht ik: ‘hier durven ze tenminste!’
    Maar vergelijk je nu de Nederlandse kerken met de Amerikaanse kerken, of met de kerken in Nigeria? Of zijn er nog andere voorbeelden waarmee je de Nederlandse kerken vergelijkt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: