De Herbergier

Falstaffinnkeeper_1
Dit is de overdenking die ik vanochtend hield bij onze familiedienst. Het was – naar mijn mening – een prachtige dienst, waaraan veel mensen meewerkten. Iets voor iedereen.
Dit is een vrije vertaling van een verhaal van – al weer – een lievelingsschrijver van mij, Frederick Buechner. Het verhaal is hier in het Engels.

Het was heel lang geleden, zei de herbergier, en ver weg.
Maar mensen blijven dingen onthouden, en niemand is mijn verdrietige rol in dat
verhaal vergeten, maar de waarheid zijn ze wel vergeten.

Je kunt het uiteraard mensen niet kwalijk nemen dat ze de waarheid
vergeten, want de waarheid is moeilijk voor mensen te pakken te krijgen. Wat is
nou waar? Dezelfde zin kan waar of onwaar zijn, afhankelijk van je stem, of een
knik van je hoofd. Als ik zou zeggen IK GELOOF! zou dat een leugen kunnen zijn,
maar als ik zou fluisteren “ik geloof” zou dat de waarheid kunnen zijn. Daarom
neem ik het de mensheid niet kwalijk dat ik de schurk van dit verhaal ben
geworden, degene zonder hart die zei: “er is geen ruimte voor jullie!” Want
voor een deel ben ik wel een boef, dat staat buiten kijf. Maar als je de hele
waarheid wilt hebben, dan moet je luisteren naar de trilling in mijn stem, de
aarzeling toen ik “nee” moest zeggen, de traan in mijn ogen.

Want niets is helemaal zwart, weet je. Ook het hart van een
mens niet.

Ik spreek als een man van de wereld, zegt de herbergier.
Niet als een idealist, maar als een realist. Weet je hoe het is om een
hotelletje te moeten runnen? Of een gezin, of een bedrijf – of wat dan ook – je
eigen leven? Het lijkt alsof je de weg kwijt bent in een bos van miljoenen
bomen. En elke boom is iets dat gedaan moet worden. Zijn de bedden schoon?
Hebben de kinderen hun jassen meegenomen? Heb ik die brief geschreven, het boek
gelezen? Heb ik nog genoeg geld op de rekening? Vandaag hebben we wel genoeg te
eten, maar hoe zit dat morgen? Een miljoen bomen, een miljoen dingetjes.

Uiteindelijk zien we niets anders dan de dingetjes, en alles
wat we zien wordt een dingetje. De mus die dood op de grond ligt is maar een
dingetje om uit de weg geschopt te worden, niet het mysterie van de dood. De
vrolijke stemmen van kinderen die buiten spelen – een afleiding, niet het
leven, het grootste mirakel van alle wonderen. Dat fluisteren van de wind…..

Natuurlijk ben ik die avond niet vergeten. Ik was bezig met
het betalen van de rekeningen, en ze kwamen bij ons aan de deur. Het was
duidelijk dat zij op het punt stond te bevallen – ik herkende dat aan hoe ze
liep. Vrouwen lopen dan zo – alsof ze dromen of op de bodem van de zee lopen.
Haar man stond even achter haar, een soort hopeloos figuur, dat weinig zei.
Mannen. Gek genoeg, weet ik niet meer of ze wat zeiden – veel was het niet, in
ieder geval. Veelal stilte. De ongemakkelijke stilte van de armen. Ik wist wat
ze wilden, dat was duidelijk. Daar had je geen woorden voor nodig.

De sterren twinkelden. Dat weet ik nog. Waarom dat me nog
bij is gebleven weet ik niet, maar dat vergeet ik niet meer. De poes van mijn
vrouw sprong op de tafel. Stilte bedekte de kamer als een deken. Het verhaal
weet je wel: ik vertelde geen leugen. Ik had geen kamer vrij – alhoewel – als
er een kamer vrij was had ik waarschijnlijk wel gelogen. Niet alleen voor mij
en mijn hotelletje, maar ook voor hen. Want mensen zoals zij voelen zich ook
niet thuis in een hotel. Ik bedoel dat niet zoals het klinkt. Je snapt het wel
– het zou voor hen ook ongemakkelijk zijn. God weet dat.

Toen de baby kwam, was ik er niet. Ik was verdwaald in dat
bos, tussen die mijloenen bomen. Vijfteen trappen naar beneden, kom je in de
kelder. Kijk uit voor je hoofd. Links het vuurhout. Als het vuur verdooft,
vriest het hart. Alleen de wind.

Ik spreek nu als een man van de wereld. Toen de baby kwam,
was ik er niet, ik zag het niet. Wat ik hoorde weet ik ook eigenlijk niet.
Alleen dat moment waarop niets iemand wordt.

Maar dit weet ik wel. Mijn eigen ware liefde. Je hele leven
lang wacht je op je eigen ware liefde – dat hebben we allemaal. Onze
bestemming, onze vreugde, het diepste verlangen van ons hart.

Hoe moet ik dit nu zeggen, dames en heren?

Toen het kwam, heb ik het niet gemerkt. Het is aan mij
voorbij gegaan.

Bid voor me, broeders en zusters.

Bid voor de herbergier.

Bid voor mij, en voor ons allemaal, mijn enige ware liefde.

Advertenties

One response to “De Herbergier

  • Hardcore Joel

    Hello from Canada! I see that you found my postings of Buechner. I hope you and your friends enjoy them. They really helped me get a different perspective on Christmas.
    Don’t eat too much salted licorice (droppy?) – that’s gross. Keep the windmills going. I have several Dutch friends here and we make fun of each other frequently. Take care.
    joel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: