Triest (opnieuw)

Bij het lezen van dit bericht kwamen deze gedachten in mij op:

Matt. 7:16: Aan hun vruchten zul je hen herkennen.

Je hebt, vijf jaar geleden, met een kleine groep mensen (1500), een kerkscheuring veroorzaakt. En nu beschuldig je het nieuwe kerkverband van een geest van ,,verfoeilijk independentisme, dat is onafhankelijk willen zijn”. Met die ontstaansgeschiedenis - wat zou je anders verwachten?

Ik kan het niet volgen dat je, als christen of als kerk, in 2008, het toelaat dat schorsingen, scheuringen, rechtszaken en openbare beschuldigingen de orde van de dag zijn in je kerkelijke leven. Dat je zo gefocust bent op je eigen dingen dat je geen oog hebt voor hoe de wereld toekijkt, laat staan je eigen kinderen. Het lijkt alsof de dogmatiek, vaak geworteld in ingewikkelde Bijbeluitleg, luider klinkt in de harten dan de eenvoudige, niet mis te verstane woorden van Jezus over liefde, eenheid en de zorg voor de volgende generatie (weet je het nog, van die molensteen?).

Waarom zet je dit bericht in de krant (Ik weet wel waarom. Ik bedoel eigenlijk te zeggen dat je het misschien niet in de krant moet plaatsen. Welk doel dient het?)?

Opnieuw triest.

Wimbledon

Ik blijf er niet voor thuis, maar ik kijk graag naar tennis. Meestal zijn de finales niet spannend, gisteren wel. Nadal tegen Federer, Federer op zoek naar zijn zesde Wimbledon titel op rij. De wedstrijd zou om 15.00u beginnen, maar kon pas na 15.30u aanvangen wegens regen in Londen. Ik moest om 18.15u vertrekken om een kerkdienst te bezoeken. Als de wedstrijd niet spannend zou zijn, geen probleem. Mocht het echt spannend worden, dan zou ik, dit keer, plotseling geveld moeten worden door een griepje. Nadal won de eerste twee sets, toen kwam de regen. Vrolijk en gezond fietste ik naar de kerk. Niets aan de hand, Nadal zou gewoon winnen. Om 21.30 kwamen we weer thuis. TV gelijk aan: de wedstrijd wordt nog live uitgezonden (weer dankbaar dat de dominee het kort heeft kunnen houden)! Federer had de derde en vierde sets gewonnen, de tweede regenonderbreking was voorbij: nu stond het 4-4 in de vijfde. Bloedstollend spannend en van zeer hoog niveau was het. Om 22.16 sloeg Federer de laatste bal in het net, en Rafa werd kampioen. Echt een geweldige strijd van beide spelers, waarschijnlijk één van de beste finales in de geschiedenis van Wimbledon.

En nog iets wat Wimbledon betreft: je kunt het niet makkelijk vinden in de Nederlandse pers - waarom weet ik niet, daar zou je in een ander blog over willen peinzen. In dit artikel wordt als reden gegeven dat een echt toernooi voor rolstoelers niet bestaat tijdens Wimbledon. Er werd alleen herendubbel gespeeld en hier deden slechts vier koppels aan mee. Na een partijtje winst plaatsten de dubbels zich dus al voor de finale.

In ieder geval: de Nederlanders Robin Ammerlaan en Ronald Vink hebben zondag Wimbledon gewonnen in de “Wheelchair Doubles Masters Series”. In de finale wonnen ze in drie sets van Stephane Houdet en Nicolas Peifer uit Frankrijk.

Jullie ook van harte gefeliciteerd! Ook een geweldige prestatie! Dat is, in ieder geval, één toernooizege voor Nederland(ers) deze zomer! Hup Oranje! En op naar de Olympische Spelen!

Moeilijke keus

Zou jij je biertje opgeven om met één van deze vrouwen te mogen zoenen? Poster uit 1919.

Collingswood

Ben en Ramona zijn veilig gearriveerd in de VS, en zijn nu bezig van Collingswood hun “thuis” te maken. Ze wonen in bij onze jongste zoon Will en zijn vrouw Mariana. Een paar foto’s - je krijgt een idee hoe het daar is. Wat je niet kunt zien is dat het bloedheet is.

Wright en Piper

In zijn reactie op mijn blogpost over N.T. Wright in debat vroeg Freek wat ik vind van de kritiek van John Piper op N.T. Wright, in het bijzonder over de rechtvaardiging door geloof. Een samenvatting van die kritiek is hier te vinden.
De kern van mijn probleem met de kritiek van Piper is het volgende: N.T. Wright stelt de vraag of de westerse kerk de bijbel, en in het bijzonder het Nieuwe Testament, te veel door de bril van Luther, de Germaanse (en westerse) cultuur leest, waardoor we ons blindstaren op zaken die bij onze cultuur passen en de volle reikwijdte van het evangelie missen.
Een voorbeeld: in de tijd en cultuur van Luther had het begrip wet een bepaalde betekenis, die ertoe heeft geleid dat Luther bijbelse oplossingen zocht voor de problemen waar hij mee worstelde. Kort door de bocht zou je kunnen zeggen, b.v., dat Luther het begrip recht spreken zoals gebruikt in de Germaanse cultuur te veel zijn verstaan van het evangelie heeft laten bepalen. Dat heeft ertoe geleid dat het evangelie in het westen fundamenteel begrepen wordt in het licht van wet, recht spreken, oordeel e.d. Wright stelt de vraag of de term wet, zoals Luther dat begreep en toepaste, hetzelfde is als wat Paulus en Jezus bedoelde toen zij die term gebruikten.
Wright beweert niet dat Luther niet goed bijbels bezig was, hij vraagt zich alleen af of wij in het westen ons teveel laten leiden door Luther (en de reformatoren) en de Germaanse cultuur, waardoor we de bijbel niet volledig tot zijn recht laat komen.
Dit is een goede en belangrijke vraag. En ik denk dat zijn antwoord ook het goede is: wij hebben rijkdommen gemist omdat onze blik te smal is (geweest).
Piper geeft geen antwoord op die vraag van Wright. Hij herhaalt alleen maar hoe Luther en de reformatoren het evangelie begrepen hebben, en beweert dat je het echte evangelie ontkent als je de zienswijze van Luther en de Reformatie op welke manier dan ook ter discussie stelt.
Een citaat van Piper als voorbeeld: So that’s the general gist of the doctrine (justification by faith), and I regard it as a matter of life and death. Luther regarded it as the doctrine the whole church hangs on. It’s the moment and means by which we pass from being under the enmity of God to being under the favor of God, from being utterly unrighteous and damnable to being counted righteous in Christ by God so that he’s our father and he’s totally for us. There’s what’s at stake—How do you move from being on the wrong side of God to the right side of God?
Piper blijft niet verder kijken dan Luther. Daardoor begrijpt hij de vraag van Wright niet, en hij worstelt dus ook niet met de vragen die door Wright aan de orde gesteld worden. Hij (samen met andere critici uit calvinistische kringen) blijkt niet in staat te zijn zichzelf de vraag te stellen: in hoeverre heeft onze culturele bagage ons verstaan van het evangelie scheef getrokken?
Ik zou graag willen zien dat Piper (en de kerken in het westen) met deze vraag zou gaan worstelen.
Dit is geen makkelijk proces. Dat weet ik uit mijn eigen ervaringen in verschillende culturen.
Maar de snelle internationalisering van onze (kerkelijke) wereld dwingt ons om het aan te gaan.
Wright beweert niet dat hij alle wijsheid in pacht heeft. Daar is hij te vol van de Geest voor.
Hij laat ons zien hoe het kan.

Mond vol tanden

Onder de groep waar we mee naar Griekenland zijn geweest speelde het feit dat ik dominee ben nauwelijks een rol. Dat was goed. Af en toe werden er opmerkingen gemaakt, maar daar bleef het bij. Het was niet lastiger dominee te zijn in de groep dan man…

Toen de laatste zondag naderde, hoorde ik een paar keer de suggestie worden geopperd dat ik voor een ´stichtelijk woord´ zou kunnen zorgen. Dat is niet gebeurd, maar het heeft me wel aan het denken gezet.

Dit was voor het eerst in mijn leven dat ik een hele periode zo intensief doorbracht met niet-christenen. En, omdat het om schilderen ging, beleefden we samen diepere lagen van emoties en de zoektocht naar “wie je werkelijk bent”. Je leert mensen dan goed kennen, en dat zijn stuk voor stuk mooie mensen met veel te bieden.

Onder andere viel het mij op dat veel van die vrouwen zich bezig hielden met wat je globaal zou kunnen noemen oosterse mystiek, filosofieën en welzijnsbewegingen. Hierbij kun je aan Yoga, Reiki, Tai Chi, Massagetherapie, Aromatherapie e.d. denken. Aandacht voor een gezond lichaam en een bevrijde geest, goede harmonie tussen mens en schepping (natuur), zelfexpressie. Fervente aanhangers van het westerse geloof dat iedereen zich helemaal vrij moet voelen om de belangrijke vragen over en rondom het leven zelf in te vullen. In staat om tegenslagen om te keren in leermomenten en erdoor te groeien.

Toen (grapsgewijs) werd voorgesteld dat ik iets zou zeggen in de groep, heb ik nagedacht over wat ik zou zeggen als ik de gelegenheid zou krijgen.

En, ik kon niets bedenken. Dat wil zeggen, ik kon van alles bedenken, maar niet zo gauw iets waarvan ik dacht – hiermee raak ik déze mensen. Een bijzondere en goede ervaring om mee te maken. Het brengt je als christen weer terug in de werkelijkheid van deze wereld, hoe moeilijk het is om aansluiting te vinden en hoe je als kerk soms in een totaal andere wereld bezig bent.

Uiteindelijk kwam ik uit op dit idee: om niets meer te doen dan een Psalm lezen. Ik dacht aan Psalm 131. Of Psalm 27. Psalm 19 kwam ook op in mijn gedachten. Psalm 113 vond ik ook treffend.

Ik ben benieuwd: wat zou jij zeggen? Welke Psalm zou jij lezen?

Marathea achtergelaten

Vandaag zijn we teruggereden en -gevlogen uit Marathea. Een prachtige vakantie, zoiets hebben we nog nooit meegemaakt. Prachtig weer, mooie stranden, Griekse cultuur, veel getekend en geschilderd. Volgens mij heb ik een stuk of vijf schilderijen en drie tekeningen gemaakt. Cyndi heeft ook een aantal tekeningen en schilderijen gemaakt. Het ging goed met de groep vrouwen (ik was de enige man in een groep van 11 50-plussers!). Wij zaten ook allemaal in een restaurant in een afgelegen Grieks dorpje van de overwinning van Hiddink te genieten……. zonder Cruijff en de interviews………

Natuurlijk heb ik ook genoten van de blogpauze, en over een aantal dingen goed nagedacht, zo daar in het Griekse landschap en de prachtige zee. Daar later wat over, denk ik. Nu zijn we moe van de tocht door de bergen (vertrek 05.00u) en de vliegreis en we genieten van het thuis zijn en gewoon spaghetti. Tot de volgende keer…

Vakantie en blogpauze

Morgen vroeg gaan we naar Griekenland voor twee weken vakantie. Het wordt een schildervakantie, iets wat we nog nooit gedaan hebben. Hier de website van waar we zijn. Wij hopen uit te rusten, te genieten van het weer en het landschap van Griekenland, iets te zien van de cultuur en geschiedenis. En een paar (mooie) schilderijen mee naar huis nemen.

Ik zal dus de komende twee weken niet bloggen. Ook al is er daar een internetverbinding, ik ga gewoon niet bloggen. Even helemaal vakantie. Om jullie in de stemming te brengen zodat jullie aan ons denken, twee videos die met schilderen te maken hebben. De eerste over olifanten die schilderen, de tweede de beroemde Bob Ross.

Afscheid

Voor het geval jullie het niet weten: morgen gaan Cyndi en ik met vakantie (2 weken). Op 29 juni vertrekken Ben en Ramona naar de V.S. Dat is geen vakantie. Dat heet verhuizen. Emigreren. Ze volgen veel andere Hollanders op, inclusief onze eigen voorouders, op zoek naar het geluk in de States.

Cyndi en ik gaan ze vreselijk missen. Ramona is het enige “schoonkind” waar we de relatie heb mogen zien bloeien en groeien. Wij houden veel van hun allebei. Het zal wel wennen zijn dat ze niet in Amsterdam zijn. Wij zijn blij met hun besluit, wij vinden het ook goed dat ze die stap nemen. Maar, zoals met veel positieve dingen in het leven: het heeft zijn pijnlijke kant.

Hier een aantal foto’s van hun afscheidsfeest gisterenavond (tot laat - en ik moest vanochtend voorgaan) op het Leidseplein:

Onder de zon

Er is niets nieuws onder de zon…

Wel een heleboel oude dingen waar we nog geen kennis van hebben genomen.

Ambrose Bierce