Jullie weten dat onze drie kinderen met hun partners nu in de Verenigde Staten wonen. Dat is dus voor het eerst in bijna 17 jaar dat ze allemaal in hetzelfde land zitten. De twee jongste (jongens) wonen in New Jersey, vlakbij Philadelphia. Sarah woont in Georgia, net boven Atlanta. Om met de auto elkaar te bezoeken kost twee keer 13+ uur.
Sarah en haar man Aaron hebben het idee om volgend jaar ook in de buurt van Philadelphia te gaan wonen. Dan heb je alle drie heel dichtbij elkaar. Om zich op dat gebied te oriënteren, zijn ze dit weekend daar even naartoe gegaan. Donderdagmiddag, net voor etenstijd, vertrokken ze, vanochtend vroeg zouden ze aankomen in Phildelphia. Zondagavond vertrekken ze weer huiswaarts. Het wordt een druk weekend voor de jongens.
Het is voor ons als ouders, die nog steeds intensief meeleven met onze kinderen (uiteraard, zonder ons met hun levens te bemoeien), heel bijzonder om te weten dat ze nu bij elkaar zijn, en dat dat over een jaar best voor langere duur zou kunnen zijn.
Wedden dat we vanavond even bellen?

Sinds een jaar of vijf (eigenlijk vanaf de laatste verhuizing, toen ik besloot om het consequent te doen), probeer ik altijd, bij de wat grotere aankopen wat van de (vaste?) prijs af te dingen. Het lukt bijna altijd, zonder al te veel moeite.
Ook gisteren. Wij hebben een nieuwe televisie gekocht (ik treed niet in detail over waarom dat nodig(?) was, behalve dat het te maken had met ouder wordende ogen), en met de simpele vraag aan de kassa “ik neem hem zelf mee naar huis en ik installeer hem ook zelf, kan er (dus) iets van de prijs af?” was hij gelijk 5% goedkoper. Als je beleefd vraagt, een enigszins redelijk reden bedenkt, en geen stennis schopt als je je zin niet krijgt, is het zeer de moeite waard.
Schroom niet. Doen.

In de zomer heb je meer tijd om te lezen. Ik ben begonnen aan de eerste roman van Flannery O’Connor, Wise Blood. O ‘Connor was een gelovige vrouw, geteisterd door lichamelijke zwakte en ziekte. Zij is maar 39 jaar geworden. Wikipedia zegt over haar: “haar talent om het tragische met het komische te verbinden is alom geprezen”. Het verhaal gaat over Hazel Motes, die een “Kerk zonder Christus” ging stichten in zijn geboortedorp, waarvan hij lange tijd het enige lid was. Dit stuk uit het begin van het verhaal van Hazel Motes trof mij. Vrij (en waarschijnlijk niet helemaal goed) vertaald:

Toen Hazel opgeroepen werd voor militaire dienst, vertrok hij uit zijn geboortedorp. Hij overwoog even om zichzelf in zijn eigen voet te schieten, om zodoende niet in dienst te moeten. Want, dacht hij, hij zou predikant worden, net als zijn grootvader, en een predikant kan altijd een voet missen. De kracht van een predikant ligt in zijn nek, tong en arm.

De grootvader van Hazel reisde door drie provincies in een Ford. Elke vierde zondag van de maand kwam hij het dorp Eastrod binnenrijden alsof hij net op tijd was om het dorp van de hel te redden. Al voordat hij het portier opendeed begon hij te schreeuwen. Mensen verzamelden zich om hem heen, in de eerste instantie omdat hij hen daartoe uitdaagde. Hij ging op de motorkap staan, en dat was gelijk zijn preekstoel. Wanneer hij echt opgewonden raakte, klom hij bovenop het dak van de Ford, van waar hij het publiek toeschreeuwde. Jullie zijn niet meer dan stenen! Riep hij hen toe. Maar Jezus was juist om hun redding gestorven! Jezus verlengde zo naar hun zielen dat Hij stierf, één keer dood voor allen. Zijn liefde was zo groot dat hij ook de dood van iedere mens had kunnen en willen ondergaan, om één mens te redden. Begrijpen jullie dat? Begrijpen jullie dat Jezus, om elk stenen zieltje te redden, bereid was om tien miljoen keer dood te gaan, Zijn armen en benen uitgerekt en genageld aan het kruis? Wisten zij dat Jezus ook voor dat jongetje dat daar staat (dat was toen Hazel zelf), voor dát zondige, gemene jongetje, met zijn vieze handen in zijn broekzakken, tien miljoen keer dood zou willen gaan om zijn verloren zieltje te redden? Jezus zou over de wateren van de zonde heenlopen om hem te behouden! Twijfelden zij of Jezus over de wateren van de zonde kón lopen? Dat jongetje was door Jezus gered, en Jezus zou hem nooit meer verlaten. Wat dachten jullie dan, zondaars? Jezus zou en moet hem redden, als puntje bij paaltje kwam!
Hazel hoefde dat niet te horen. Hij wist al, diep in zijn hart, dat de enige manier om Jezus te ontlopen was om geen zonde te begaan. (…) Hij was ervan overtuigd dat dat hem ook zou lukken – die kracht had hij van zijn grootvader geërfd.

Tony Snow is eergisteren overleden. Hij is 53 geworden.
Journalist, radiopresentator, speechwriter en woordvoerder van GW Bush jr.
Stond bekend als iemand die het conservatieve gedachtegoed aanhing, zonder gemeen en kwetsend te zijn. Hij liet iedereen in zijn of haar waarde, was altijd bereid het gesprek aan te gaan, kon aardig blijven ook als hij het niet met je eens was. Hij was ook in staat om geen antwoord te geven op een vraag. Hij klaagde ooit een keer dat een verslaggever dezelfde vraag 53 keer gesteld had. Waarop de betreffende man antwoordde: dat was niet nodig geweest als je mij antwoord had gegeven!
In de New York Times van vanochtend, schrijft William Kristal een mooie column over Tony Snow. Onder andere schrijft hij dat hij Tony Snow meer waardeert om zijn karakter dan om wat hij deed. Klik hier voor de column.
Hier een stuk uit de column, vrij vertaald:

Tony Snow was conservatief.
Maar dat betekende niet dat hij de neiging had om melancholisch of somber te zijn.
Zijn diep geworteld christelijk geloof, gepaard met zijn natuurlijke vrolijkheid zorgde ervoor dat hij optimistisch naar het leven keek.
Toen ik hem, gedurende de laatste drie jaar van zijn leven, meemaakte, vroeg ik mij af:
Zou het kunnen zijn dat een optimistisch, geloofgewortelde houding in het leven, superieur is aan werelds pessimisme of geraffineerd fatalisme? (…)
Maar zijn optimisme en neiging tot blijdschap waren meer dan alleen karaktereigenschappen van Tony. Diep in zijn wezen maakte hij een keus - de keus om dankbaar te zijn. Tony vond dat we dankbaar moeten zijn voor wat het leven ons geschonken heeft, niet bang of verbitterd over wat we niet ontvangen hebben.

Stof tot nadenken aan het begin van deze nieuwe week.

Vanochtend hebben we een prachtige slotdienst gehad van het Sonrise project bij ons in Heemstede. Een aantal mensen hebben aan de dienst bijgedragen en meegewerkt, en als gemeente hebben we gevierd en gedankt voor alles wat we afgelopen week hebben mogen meemaken.

Een filmpje is gemaakt en vertoond in de dienst, dat dit project prachtig weergeeft. Je kunt het hier bekijken.

Nog één opmerking: toen ik gisteren ook veel beelden van kinderen voorbij zag komen, dacht ik bij mijzelf - net zoals ik een persoon ben met mijn eigen verhaal, alles wat goed en minder goed gaat, zo zijn deze kinderen ook individuen, elk met zijn of haar verhaal, de dingen die moeilijk zijn, een verleden, een toekomst. Als je dit filmpje bekijkt, kijk eventjes verder dan de schattige kinderen. Dat zijn mensen. Om stil van te worden.

In Elsevier van deze week een artikel over de fotofinish - naar aanleiding van de Tour de France en de Olympische Spelen. Je kent het wel: dat spannende plaatje van twee banden die gelijktijdig de finish bereiken.

Nou, dat plaatje is al vijf jaar pure folklore, laten Elsevier en Bas van Reus van AMB i.t. in Haarlem (!!) ons weten. Wielrenners rijden met een transponder van AMB op hun fiets, waardoor de oude manier van een foto maken bij de finish niet meer nodig is (tenzij de chip het laat afweten. Het fototoestel staat er nog altijd).

Dat vond ik niet zo verrassend. Wat wel een eyeopener was, was het feit dat die chip precies 1,2 meter vanaf het voorwiel - achterwaartse richting, neem ik aan ;-)  - geplaatst wordt.

Dat betekent dat je niet meer naar het voorwiel moet kijken, maar naar het achterwiel, als je wilt zien wie er als eerste over de finish komt. Niets meer is wat het is geweest.

Het was een van die verrassende momenten waar ik het gisteren over had waardoor je het gevoel krijgt: dit is toch wel allemaal de moeite waard.
Sonrise 2008 op de Meerweg werd afgesloten door een barbecue en – eigenlijk de grootste hit van de avond – een pannakooi, waarbinnen een Pannatoernooi gehouden werd. Ik ga hier niet uitleggen wat Panna is. Klik hier als je daarover meer wilt weten.
Het winnende team bestond uit mensen van verschillende leeftijden, inclusief de vader van één van de jongens. Toen ze de trofee in ontvangst namen, deelden ze mee dat het hele team de trofee wilde schenken aan de Petrakerk, als dank voor het organiseren van Sonrise. Plechtig werd het overhandigd aan een vertegenwoordiger van de kerk, met het verzoek de trofee een ereplaats in de kerk te geven.
Het was één van die momenten die snel voorbij kunnen gaan en vergeten kunnen worden, maar het bleef bij mij hangen. Ik werd er zelfs wakker mee, vandaar dat ik er nu over blog.
In dat ogenblikje ervaar je zo mooi de geest van Sonrise: alle leeftijden, sport, competitie, goede sfeer, beleefdheid, dankbaarheid.
Ik stel voor dat we die trofee op de doopvont plaatsen.

Deze grijze ochtend luidt de laatste dag van Sonrise 2008 in Heemstede (Meerweg) en Haarlem in (klik verder op Meerweg-Heemstede voor foto’s en verhalen van Sonrise in de Indische buurt. Zeer de moeite waard!).
Wederom ben ik onder de indruk van:

• De inzet en trouw van veel mensen, ook als de omstandigheden niet makkelijk zijn: de sporters in de eerste instantie, maar ook veel gemeenteleden die zich (veelal achter de schermen) inzetten zodat de kids kunnen genieten van deze dagen op het veld.

• Dat spanningsveld van grote dingen willen meemaken terwijl het vaak (zo niet altijd) de kleine en verrassende dingen zijn die aangeven dat de inzet niet tevergeefs is.

• Hoe moeilijk het is om de Bijbelse boodschap door te geven in onze samenleving. Wat is die boodschap precies? Hoe breng je het als mensen het niet nodig lijken te hebben? Moet je daar als profeet staan: “Dit zegt de Here der heerscharen!” Soms zou je dat willen, en soms bekruipt me het idee dat God dat ook een keer zou willen. Aan de andere kant, je wilt naast mensen staan, naar hen luisteren, hen de liefde van God laten zien en merken door hoe we met elkaar omgaan. Jezus, ons voorbeeld, deed allebei – hoewel je niet moet vergeten dat Hij, gemiddeld genomen, profeet was voor de insiders en liefdevolle herder voor de outsiders. Maar goed: dit soort gedachten kunnen ook tot emotionele slingerbewegingen leiden als je daar op het veld bezig bent.

• Het feit dat een lange adem nodig is. Kerk zijn, aanwezig zijn in een wijk: dat is een lang proces van leren, vallen en opstaan, zoeken, be- en ontmoedigd raken.

In ieder geval: de weervoorspellingen voor vanmiddag en vanavond zijn (redelijk) goed. Op naar de barbecue!

De apostel Paulus heeft gebruik gemaakt van de voorbeelden van het lichaam en een gebouw om te laten zien hoe de kerk in eenheid haar missie kan volbrengen, profiterend van een grote mate van diversiteit.

Zou hij, als hij vandaag een brief aan de kerken zou schrijven, een Boeing 787 als voorbeeld gebruiken?

Klik hier om te zien hoe dit vliegtuig gemaakt wordt uit onderdelen uit heel de wereld.

Waarop de walvis links zegt: “Moet je DIT horen: mijn over-over-over-over-over-overgrootvader moest zes maanden doorbrengen op een boot! Tot overmaat van ramp: na twee dagen realiseerde de kapitein zich dat hij maar twee plankton mee had genomen!”

P.S.: overgenomen van Christianity Today, de rubriek Out of Ur.