Vanochtend kreeg ik per e-mail de bevestiging dat ik met succes mijn coachopleiding aan de International Coach Academy heb afgerond.

In januari 2009 ben ik begonnen met deze opleiding, een coachopleiding die volledig via internet gegeven wordt. Met een eenvoudig en goedkoop Skypeabonnement volg je seminars, wordt je gecoacht, en je coacht anderen. Daarnaast wordt van je verwacht dat je een research paper schrijft, een paar eigen coachingtools ontwikkelt, en concreet nadenkt over je eigen niche en business plan.

Bijzonder boeiend en stimulerend zijn de contacten met mensen uit heel de wereld, die deelnemen aan seminars en die je leert kennen in de coachingtrajecten. Mijn eigen coach was een jonge zakenman die in Kuala Lumpur woont en werkt. De mensen die ik gecoacht heb (elk voor minimaal 12 “sessies”) wonen in Taiwan, West-Europa, Canada, de VS en Marokko. Ik heb veel mooie momenten van contact en persoonlijke groei mogen ervaren en delen met deze mensen die uit alle windstreken komen, die ik anders nooit ontmoet zou hebben.

Klap op de vuurpijl was de laatste praktijkopdracht: twaalf seminars van anderhalf uur met vijf andere mensen en een professionele trainer (een vaste groep), waarbij iedereen zes maal een coachingsessie van 15 minuten moet leiden, terwijl de anderen (Singapore, India, Canada, VS, Antigua) meeluisteren en feedback geven.

Ik had me nooit kunnen voorstellen hoe effectief en vruchtbaar zo een korte sessie kon zijn. Ook in die sessies heb ik veel mooie dingen zien gebeuren, echte mensen die nieuwe inzichten en concrete richting kregen over echte uitdagingen.

Een wereld die nog meer voor me open gaat is de wereld van coaching en zakendoen op het internet. Onbegrensde mogelijkheden, en nu al groeit mijn netwerk, waaruit de eerste cliënten zich al aangemeld hebben.

Er moet nog veel gebeuren, maar het prille begin is er al.

Ik houd jullie op de hoogte!

En, uiteraard, als je meer zou willen weten over deze ontwikkelingen en mijn coaching, neem gerust contact met mij op.

P.S. Op 07 december om 20.00 CET ontvang ik “virtueel” mijn diploma. Uiteraard vanuit mijn studeerkamer, aangesloten via Skype.

Deze kon ik niet weerstaan, denkend aan onze premier:

De Sears Tower in Chicago is 442 meter hoog. Op de 103de verdieping (van de in totaal 108 verdiepingen) vind je de Skydeck, die een schitterend uitzicht vanaf 412 meter hoog over Chicago biedt.

Sinds juli 2009 heeft de Skydeck een uitbouw, ook uit glas gemaakt. Zo zweef je in de lucht boven Chicago. Dat moet indrukwekkend zijn, mijn maag draait om bij het zien van deze foto’s:

De Grand Canyon heeft sinds kort ook zoiets:

Het lijkt alsof de regengoden bezig zijn met een inhaalslag. Ze hebben nog geen zin in het tropisch warm vakantieland dat Nederland aan het worden was. Wat zullen de olijfbomen die op het strand in Zandvoort staan hiervan vinden?

In ieder geval: als hulpmiddel in deze wisselvallige dagen wat het weer betreft, een weerstation dat met een nauwkeurigheid van 100% aangeeft wat voor weer het wordt is was. Hier te koop.Eén toevoeging c.q. correctie: Als het touwtje weg is wordt er ergens in de buurt gelyncht. Ook in dat geval blijft “take shelter” van kracht.

P.S. Voor degenen die dachten dat ik een inhaalslag aan het maken was wat blogposts betreft: dat komt nog. Misschien….

Gisterenavond won de Phildelphia Phillies van de New York Yankees in de eerste wedstrijd van de World Series, de finale van het lange honkbalseizoen in de VS. De winnaar wordt bepaald door een serie van zeven wedstrijden, waarbij de eerste die vier overwinningen behaalt de World Series wint.

De Phillies zijn vorig jaar kampioen geworden, en hopen dat dit jaar te herhalen, wat erg lastig is in onze tijd. De Yankees zijn wat honkbal betreft wat Duitsland is wat voetbal betreft: je speelt negen innings, je gooit en slaat het balletje, en de Yankees winnen. Je hebt hier dus twee van de topteams in professionele honkbal.

Cliff Lee, pitcher voor de Phillies, moest de Phillies een overwinning behalen. Dat deed hij uitstekend: hij heeft alle negen innings gespeeld, heeft tien keer drie slag geworpen, geen één keer vier wijd, waardoor de slagman vrij naar de eerste honk mag. Met zes tegen één liep hij als winnaar van het veld af. Zodoende kreeg de Phillies de droomstart waar ze op gehoopt hadden.

De New York Times bericht dat tijdens de allereerste World Series wedstrijd in de geschiedenis, op 01 oktober 1903, de pitcher Deacon Phillips een soortgelijke wedstrijd heeft gespeeld. Tien keer drie slag, geen vier wijd, gewonnen. Sindsdien heeft geen enkele pitcher tijdens een World Series wedstrijd deze statistieken behaald, totdat Cliff Lee het gisteren presteerde.

Stel je voor dat je vanochtend wakker wordt, en je realiseert je dat je een prestatie hebt geleverd die voor het laatst 106 jaar geleden behaald is.

Bron

Bron

Naar aanleiding van de vorige post:

De man achter het weblog “Information is beautiful” poogt statistieken en cijfers zodanig af te beelden dat je er niet zo snel overheen leest zonder onder de indruk te raken van wat de statistieken nou werkelijk zeggen.

Met dit plaatje probeert David McCandless te laten zien hoe de miljarden die uitgegeven (zouden kunnen) worden aan allerlei wereldproblemen zich tot elkaar verhouden. De moeite waard om even de tijd te nemen het tot je door te laten dringen. Door op de afbeelding te klikken kan je hem groter maken.  Hier de blogpost op zijn weblog.

Nauwelijks twee maanden geleden stond Laura Dekker in het nieuws: het 13-jarige meisje dat in haar eentje de wereld wil rondzeilen, en daarmee de jongste wereldomzeiler ooit wil worden.

De rechter, die vindt dat een zeiltocht van twee jaar te veel afwijkt van wat een gemiddeld 13-jarig meisje meemaakt, heeft Laura voor twee maanden onder toezicht van Bureau Jeugdzorg geplaatst. Haar ouders behouden wel de voogdij. Kinderpsychiater dr. Peter Adriaenssens vindt dat de hersenen van een 13-jarige nog niet voldoende ontwikkeld zijn om solo de wereldzeeën te bevaren. Als je  een kijkje wilt nemen in je eigen brein, klik hier.

Deze week begon de 16-jarige Australische Jessica Watson voor de tweede keer binnen enkele weken tijd een poging om als jongste solozeiler de wereld rond te zeilen. Haar eerste vaarpoging naar Sydney drie weken geleden liep faliekant verkeerd af. Middenin de eerste nacht knalde de zeilster tegen de 63′000 ton zware Japanese cargo Silver Yang aan, en moest terug naar de haven voor reparaties aan haar jacht, de Ella’s Pink Lady. Hier het voorlopige rapport van de Australische overheid over het ongeluk.

Jessica is nu weer onderweg, en tot nu toe gaat het goed. Je kunt haar volgen via haar weblog hier. Ik ben van plan om dat te doen, ik ben erg benieuwd hoe ze het maakt en of ze het haalt. De Australische zeilveteraan Andrew Cape heeft Jessica een brief geschreven waarin hij haar waarschuwde dat de kans dat zij succesvol en levend de tocht zou kunnen volbrengen maar één op drie is.

Natuurlijk heb ik niet de kennis of ervaring hier iets zinnigs over te zeggen. Ik vind het gaaf dat jonge mensen dit soort uitdagingen aandurven. En uiteraard zou het erg triest zijn als er niets van de tocht overblijft dan brokstukken en een hoop verdriet bij degenen die Jessica lief hebben.

Een gedachte die bij mij opkwam naar aanleiding van de stelling dat zo’n zeiltocht te veel afwijkt van wat een gemiddeld 13-jarig meisje meemaakt: als je ziet waar miljoenen jonge kinderen en tieners vaak toe in staat zijn in veel landen van de wereld – de moeilijkheden van het gewone leven op het arme platteland, kindsoldaten, kinderarbeid, aids-wezen die voor hele gezinnen moeten zorgen, e.d. – dan vraag ik mij af of wij hier in het westen tegenwoordig te weinig besef van of ervaring hebben met de uitdagingen van het leven die te maken hebben met “survival”.  Survival betekent “in de natuur proberen te overleven met zo min mogelijk middelen”.

Anders uitgedrukt  in dit beeld: het westen dat zich dik vreet op de schouders van een uitgehongerde Afrikaan. “Survival of the Fattest”. Geen wonder dan dat we niet meer weten wat echte  “survival” is, dat we met elkaar vinden dat een tienermeisje dat zo’n tocht wil doen “te veel afwijkt van het gemiddelde”. Welk gemiddelde?

In verband hiermee: vanochtend verscheen  dit blogje van Johan ter Beek (EmergingChurches.nl) in mijn reader, je kunt doorklikken naar dit artikel van 21 oktober in Trouw, geschreven door Herman Wijffels.

Terecht stelt Johan de vraag of deze cijfers kloppen, hier een citaat van Wijffers: “Dit afgelopen jaar werd maar 3 miljard dollar besteed aan de bestrijding van de voedselcrisis en 18 duizend miljard dollar voor de ondersteuning van banken en bedrijven”.

Wij zijn als mensheid uit balans.

Met dank aan mijn neef.